Nauka i zarazem przestroga.

Carlos Ruiz Zafon, Cień wiatru

Daniel Sempere i Julian Carax. To główni bohaterowie rewelacyjnej powieści Carlosa Ruiza Zafona. Jak to możliwe, że pewnego dnia ich drogi przetną się? Przecież wcale się nie znali. Przecież dzieliło ich całe pokolenie. Przecież Julian zginął lata temu… Nie przetrwał nawet dzięki swojej twórczości, bo ktoś bezustannie tropił wszystkie jego dzieła i niszczył je bezpowrotnie. Dlaczego? Kim był ten szaleniec? Między innymi odpowiedzi na te pytania próbuje odnaleźć Daniel, który zachłysnął się światem stworzonym przez Juliana w powieści Cień wiatru i zarazem samym Julianem. Lektura tej powieści to początek wieloletnich poszukiwań Daniela. Nic go nie zniechęciło. Nawet wtedy, gdy zrobiło się naprawdę niebezpiecznie. Nawet wtedy, gdy zaczął rozdrapywać stare rany i zdawał sobie sprawę, że swoimi pytaniami zadaje ból tym, którzy pozostali jeszcze przy życiu. Nic już nie mogło go powstrzymać.

Daniel jest synem księgarza. Od zawsze otoczony był książkami i od zawsze obracał się w świecie z książką związanym. Jego wrażliwość i umiłowanie dla słowa pisanego zdecydowały o tym, że zamarzył o karierze pisarza. Zachęcany przez ojca próbował swoich sił, lecz wysiłki nie były współmierne do rezultatów.

Pewnego dnia ojciec Daniela postanowił zabrać go w magiczne, fascynujące i tajemnicze miejsce. To był Cmentarz Zapomnianych Książek. Cmentarz tylko dla wtajemniczonych. Dziesięcioletni wówczas Daniel po raz pierwszy znalazł się w tym wyjątkowym miejscu. Zgodnie z tradycją, kiedy ojciec już wyjawił przed nim czym jest ten swoisty cmentarz, Daniel musiał wybrać jedną jedyną książkę. Dokonując wyboru jednocześnie symbolicznie adoptował tę książkę i od tego momentu to on był za nią odpowiedzialny. Los chciał, że Daniel wybrał niepozorną powieść zatytułowaną Cień wiatru, której autorem był niejaki Julian Carax. Daniel, przeczytawszy w ciągu jednej nocy całą powieść zauroczył się Julianem. I tak rozpoczął swoje prywatne śledztwo w sprawie tajemniczego powieściopisarza. Podążając tropem Carax’a Daniel absolutnie nie zdawał sobie sprawy z tego, że wywoła demona, który tym razem postanowi zrealizować swój plan do końca.

To niesamowite, jak z każdą kolejną stroną odkrywamy podobieństwa między Julianem i Danielem. I Julian, i Daniel byli niesamowicie wrażliwi. I jeden, i drugi swoje życie chcieli związać z literaturą. I jeden, i drugi zakochali się nieszczęśliwie. Mało tego, i jeden, i drugi miał być przyczyną zguby swej wybranki. Ale… Jeżeli fakt, że na Cmentarzu Zapomnianych Książek Daniel znalazł i wybrał intuicyjnie akurat tę nie był zupełnie przypadkowy …. Jeżeli z całej tej historii miało wypłynąć coś dobrego, to zdecydowanie miała to być nauka dla Daniela. Nauka i zarazem przestroga. Nauka, jakiego błędu Juliana Daniel miał nie powielać. Nauka, jak powinien zachować się w kluczowym momencie, aby ocalić Beę, aby ocalić ich miłość i ich przyszłość. Inaczej straci ją na zawsze, tak jak Julian swoją Penepole. Inaczej straci wszystko, tak jak Julian.

Powieść Zafona to powieść wielowątkowa. Oprócz głównego motywu, jakim jest historia Juliana i historia Daniela autor w bardzo przemyślany sposób przedstawia relacje dziecko – rodzic. Niby mimochodem podkreśla ważność tych relacji. To one tak naprawdę determinują całe życie każdego człowieka. Zafon zwraca uwagę na jeszcze inny problem, a mianowicie z jaką trudnością przychodzi naszym bohaterom okazywanie uczuć najbliższym.

Strzępy przeróżnych historii i perypetie wielu bohaterów połączą się w końcu w spójną całość. Do tego plastyczne opisy Barcelony i cięty język co niektórych bohaterów sprawiają, że naprawdę ciężko od tej powieści się oderwać.