Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlam posty z etykietą biografie

miarą bezinteresowności i życzliwości powinna być jedna pieczka

Magda Jaros, Ty pieronie! Biografia Franciszka Pieczki „Jan Jakub Kolski powiedział, że miarą bezinteresowności i życzliwości powinna być jedna pieczka .” I w zasadzie to jedno zdanie mówi wszystko o panu Franciszku. W tej biografii nie znajdziemy skandali, anegdot czy rodzinnych sekretów. Dlaczego? Ano dlatego, że przede wszystkim pan Franciszek bardzo dbał o swoją prywatność. Nie zmieniła tego nawet jego wielka popularność. A na tę popularność zapracował sobie sam! Dzieciństwo i młodość. To jedynie wzmianki o tym, jak żyło się w tamtym czasie na Śląsku. To była rodzina górnicza. Początkowo pan Franciszek miał pójść w ślady ojca i też zostać górnikiem. Pod ziemią spędził dosłownie chwilę i już wiedział, że to nie dla niego. Zatem studia… Politechnika w Gliwicach… To też okazało się nie tym, czego chciał młody Pieczka. Podjął dość ryzykowną decyzję o zmianie studiów i tak znalazł się w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. I całe szczęście! Później zaczyna się oszałamiająca kariera i f...

Aktualnie czytam #318

Magda Jaros, Ty pieronie! Biografia Franciszka Pieczki Od wydawcy: Zamknięty w sobie, po śląsku hardy i osobny? A może delikatny, wrażliwy, z gołębim sercem? Jaki był Franciszek Pieczka, wybitny aktor, który zagrał 500 ról filmowych i teatralnych? „Ty pieronie!” to wnikliwy i czuły obraz jego aktorskiej wielkości połączonej ze skromnością, prawością i uczciwością. Do bliskiego kręgu Franciszek Pieczka dopuszczał garstkę osób. Ale wszyscy, którzy go znali, mówią, że był niezwykle skromny i ciepły. Nigdy się nie wywyższał, nie pchał się na pierwszy plan. Bardzo rzadko bywał na bankietach, nie znosił rozgłosu. Koledzy z Teatru Powszechnego w Warszawie żartują, że po premierze przy pierwszym ukłonie stał na przedzie sceny, przy drugim był blisko kulis, przy trzecim… siedział już w domu w Falenicy. Dom to rodzina: żona, dwójka dzieci i wnuki. Oni byli jego światem. Jan Jakub Kolski powiedział, że miarą bezinteresowności i życzliwości powinna być jedna pieczka. I trudno się z tym nie zgodzić...

książka poświęcona bydgoszczankom

Małgorzata Grosman, Bydgoszcz jest kobietą. Opowieść o międzywojniu, która nie pomija kobiet To niewielka objętościowo książka poświęcona bydgoszczankom . Zarówno tym, o których pamiętamy i które zostały uhonorowane, jak i o tych zapomnianych. O kobietach, które urodziły się w Bydgoszczy bądź w jej okolicy, a także o kobietach, które do Bydgoszczy sprowadził los. Często były to kobiety, które do Bydgoszczy przyjechały za mężem, a dla których nie miało to znaczenia, gdzie mieszkają… miały swój cel i go realizowały. Opowiadając o tych właśnie bydgoszczankach Małgorzata Grosman wspomina o Helenie Muller, Marcie Tasiemskiej, Elżbiecie Pigłowskiej, Anastazji Pytlińskiej, Rozalii Wesołowskiej czy siostrach Modlibowskich. Wspomniane panie prowadziły swoje księgarnie. Antonina Krasnowolska, Klara Posadowska, Janina Biskupska, Józefa Duszyńska. To bydgoskie lekarki. Maria Czopowska, Helena Danielakówna, Magdalena Jarzębowska, Maria Tomicka, Apolonia Sikorska, Zofia Siodówna, Halina Stabrowska,...

Aktualnie czytam #316

Małgorzata Grosman, Bydgoszcz jest kobietą. Opowieść o międzywojniu, która nie pomija kobiet Od wydawcy: „Bydgoszcz jest kobietą” opowiada o bydgoszczankach sprzed wieku: nauczycielkach, lekarkach, pisarkach, właścicielkach sklepów, farmaceutkach, malarkach, działaczkach społecznych, aktorkach, pielęgniarkach, powstankach. Były one bydgoszczankami z urodzenia lub z wyboru, niektóre - gdy już tu przybyły - osiadły w mieście na zawsze, inne po chwili przenosiły się gdzieś dalej. Wszystkie zostawiły jednak po sobie ślad, tworząc wraz z mężczyznami od nowa miasto, które było niemal półtora wieku pod pruskim jarzmem. Tych kobiet nikt dziś jednak nie pamięta, nikt nie honoruje. Wyjątki robi się dla Poli Negri, która miała tu dom i która występowała czasem na tutejszej scenie. dla Wandy Siemaszkowej, która przez chwilę kierowała bydgoskim teatrem czy dla Wincentyny Teskowej, która do dziś nazywana jest redaktorową, choć była redaktorką z prawdziwego zdarzenia i właścicielką „Dziennika Bydgosk...

Zawsze należy o tym pamiętać!

Małgorzata Czerwińska-Buczek, A u nas świeci słońce… Życiorys naznaczony okupacją i powstaniem Słuchajmy! Słuchajmy świadków tych nieludzkich czasów! Póki jeszcze mamy możliwość... A nie ukrywajmy. Ten czas kurczy się nieubłaganie. Pani Marii już nie ma wśród nas, ale zdążyła jeszcze opowiedzieć swoją historię... Takie wspomnienia są jednymi z lepszych lekcji z historii . Tu nie ma suchych faktów. Nie jesteśmy przytłoczeni datami czy liczbami. Tu jest historia drugiego człowieka, z krwi i kości. Człowieka, który przeżył piekło wojny i piekło okupacji. Człowieka, który podjął nierówną walkę... Pani Maria Pajzderska z domu Czapska. To ona jest bohaterką tej publikacji. Urodziła się 2 grudnia 1924 w Pruszkowie, ale gdy miała roczek jej mama wróciła do Warszawy. Mimo tego, że Marysia wychowywała się bez ojca (jej rodzice rozwiedli się) dzieciństwo miała szczęśliwe. Rodzina matki dawała poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. To rodzina Zambrzyckich wpoiła jej zasady, które przyjęła za fund...

Aktualnie czytam #307

Małgorzata Czerwińska-Buczek, A u nas świeci słońce… Życiorys naznaczony okupacją i powstaniem Od wydawcy: Opowieść o Marii Pajzderskiej, jej dzieciństwie i dorastaniu w wolnej, międzywojennej Polsce. Marzeniach i planach zrujnowanych przez wojnę i niemiecką okupację. Przyjaźniach, sympatiach i nadziei nawet wtedy, kiedy nie miały one racji bytu, bo codziennością były ból, strach i śmierć. Opowieść o życiu, rodzinie, pasjach, podróżach, psach i ulubionych smakach… Życiu trudnym, ale pełnym fantazji. O tych, którzy zostawili ślad w jej sercu. O tym, jak pięknie i mądrze można żyć na przekór wszystkim przeciwnościom i z uśmiechem przyjmować mijający czas. A u nas świeci słońce… to życiowe motto tej wyjątkowej kobiety. Oficyna Wydawnicza Rytm Rok wydania: 2019 Liczba stron: 211

Maanam to legenda.

Beata Biały, Słońca bez końca. Biografia Kory Kora. Poetka. Wokalistka zespołu Maanam. Są takie piosenki Maanamu, które towarzyszą mi od lat. Mimo tego, że znam je na pamięć ciągle wywołują silne emocje. Korą byłam zachwycona. Ta dykcja! Te niebanalne teksty! Ten styl! Ta zadziorność! Zgrzyt. Po przeczytaniu wspomnień o Korze (bo ta publikacja to wspomnienia przeróżnych osób) odczułam pewien zgrzyt. Dlaczego? Ano dlatego, że Korę postrzegałam przede wszystkim jako kapitalną artystkę. Mimo tego, że jej teksty zawsze były bardzo osobiste, ona w moim postrzeganiu zawsze pozostawała w sferze artystycznej. Nie bardzo interesowałam się Korą jako osobą prywatną. A z książki wyłania się głównie taki obraz Kory – Kora prywatnie. Cały czas zastanawiam się, jak osoba tak radykalna w swoich poglądach, tak odważna w byciu sobą, tak krzycząca wręcz o szczerości będącej fundamentem wszystkiego… jak taka osoba mogła zataić przed wszystkimi zainteresowanymi, że ojcem jej drugiego dziecka jest nie Mare...

Aktualnie czytam #298

Beata Biały, Słońca bez końca. Biografia Kory Od wydawcy: Kora. Piosenkarka, poetka, artystka. Charyzmatyczna i nietuzinkowa. Niedająca się zaszufladkować. Wzbudzająca skrajne emocje. Ikoniczna. Sama o sobie mówiła: „Nie jestem taka, jaką mnie opisują". Jaka zatem była? Jaka droga poprowadziła ją z ubogiego krakowskiego mieszkania w suterenie na największe polskie sceny? Co ją ukształtowało? Beata Biały z uwagą i czułością składa portret Kory niczym obraz z setek puzzli. Z rozmów z jej bliskimi, przyjaciółmi. Z zapisków i wspomnień, ze słów samej Kory kreśli fascynujący obraz tej wyjątkowej artystki i wyjątkowej kobiety. Wydawnictwo REBIS Rok wydania: 2022 Liczba stron: 416 Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu.

Nie straciła z oczu drugiego człowieka.

Robert Matzen, Wojowniczka Audrey Hepburn – krucha, delikatna, elegancka i szykowna. Na wszelkich uroczystościach zawsze zachwycała sukniami od najlepszych i uznanych projektantów mody (zazwyczaj wybierała kreacje z domu mody swojego przyjaciela, Huberta de Givenchy'ego). Olśniewająca, zachwycają. Legenda… Z drugiej strony to skromna dziewczyna, która mimo ogromnego sukcesu nie uległa zepsuciu. Zdołała zachować swoją empatię i swoją wrażliwość. Nie straciła z oczu drugiego człowieka. Była gotowa nieść pomoc. Nawet jeśli tą pomocą było tylko / aż nagłaśnianie spraw niewygodnych. Ze szczególną zaciekłością walczyła o dzieci. A walczyła pod sztandarem UNICEF . Tak, mieszkała w pięknym domu. Tak, jej szafy pełne były markowych ubrań. Tak, miała pieniądze i korzystała z nich. Ale… Ale poświęcała swój czas i dla innych. Wykorzystywała swoje nazwisko w ważnych sprawach. Nie zważając na niebezpieczeństwa udawała się do miejsc zapomnianych przez Boga i ludzi. Do miejsc, w których nędza by...

Aktualnie czytam #289

Robert Matzen, Wojowniczka Od wydawcy: Wspaniały portret Audrey Hepburn − najjaśniejszej z filmowych gwiazd; kobiety o wspaniałej urodzie, wielkim talencie i jeszcze większym sercu. Robert Matzen po raz kolejny odsłania nieznane oblicze legendy kina i ikony mody. Świat miał ja za delikatną i uległą, okazała się najwaleczniejszą z wojowniczek! Doświadczenia wojenne Hepburn − śmierć członków rodziny, głód w czasie hitlerowskiej okupacji, aktywność w holenderskim ruchu oporu − dały jej odwagę i determinację, by działać na rzecz UNICEF-u i odważnie nieść bezinteresowną pomoc humanitarną dzieciom i ich bezradnym matkom w najbiedniejszych, nękanych przez wojny i choroby, regionach świata. Jako ambasadorka dobrej woli UNICEF-u Audrey Hepburn, jedna z najwspanialszych i najbardziej uwielbianych gwiazd Hollywood, wyznaczyła najwyższe standardy działalności humanitarnej celebrytów. Praca, w którą zaangażowała się bez reszty, stała się sensem jej życia. Audrey Hepburn, która jako nastolatka, w cz...

Była człowiekiem pogubionym

Angelika Kuźniak, Stryjeńska. Diabli nadali Zocha. Artystka. Jej talent był niepodważalny. Zasługujący na podziw jest też fakt, że Stryjeńska była plastyczką nie bojącą się różnorodnych form. Malowała obrazy, polichromie, przygotowywała scenografie, zajmowała się sztuką użytkową, ilustrowała książki… We wszystkim była dobra. We wszystkim była doceniana. Za wszystko była solidnie wynagradzana. Do czasu… Pierwsze duże pieniądze zarobiła dość szybko. Niestety nie potrafiła ich przy sobie utrzymać. Całe swoje dorosłe życie borykała się z problemami finansowymi. Długi, długi i jeszcze raz długi. Tonęła w nich. Czasem miała nóż na gardle i podejmowała się zleceń sprzedając swoje obrazy za bezcen. Wierzyciele nie mieli litości. Nędza. Tak, otarła się o nędzę. A wszystko praktycznie na własne życzenie. Oszczędzanie?! Nie dla niej! Później miała tego żałować… Zocha. Żona. Niestety jej związki do udanych nie należały . Pierwsze małżeństwo i klapa. Drugie małżeństwo i klapa. Niezależnie od tego,...

Aktualnie słucham #28

Angelika Kuźniak, Stryjeńska. Diabli nadali Od wydawcy: Zofia Stryjeńska była malarką na śmierć i życie, budziła podziw i zawiść, zaznała wielkiej sławy i nędzy. A w tle jej życia krótka, chwiejna niepodległość, elity kulturalne międzywojennej Polski – Iwaszkiewicz, Lechoń, Tuwim, Pawlikowska-Jasnorzewska, Boy, Witkacy, a zaraz potem Hitler i Stalin. O czym rozmawiała cyganeria warszawska, krakowska, zakopiańska, paryska? Co ich łączyło z Zofią Stryjeńską? Z kim się artystka przyjaźniła? Czego się bała? Jak wyglądał jej związek z wybitnym architektem Karolem Stryjeńskim? Gdzie piła wódkę i jakie wznosiła toasty? O czym milczała? Jak na jej decyzje wpływało macierzyństwo? To tylko kilka z setek wnikliwych pytań, które zadaje Angelika Kuźniak, pozwalając nam w Zofii Stryjeńskiej zobaczyć człowieka z krwi i kości, a w jej rozterkach ponadczasowe dylematy. Wydawnictwo Czarne Czas nagrania: 11 godzin Czyta: Dorota Segda

Z życia czerpał garściami

Sylwia Frołow, Antonówki. Kobiety i Czechow Anton Czechow. Klasyk literatury rosyjskiej. Jego „Wiśniowy sad” czy „Trzy siostry” do tej pory goszczą na deskach teatrów całego świata. Jakim człowiekiem był ten wielki dramatopisarz? W swojej książce Sylwia Frołow skupiła się przede wszystkim na jego relacjach z kobietami. Bo kobiety w jego życiu zajmowały kluczową rolę. Od tych najważniejszych, po te mniej ważne. Matka, siostra, kochanki, wielbicielki. Te ostatnie zwane są antonówkami. Bezsprzecznie kobiety były dla Czechowa ogromną inspiracją. W jego dziełach niejedna z nich mogła odnaleźć siebie. Czechow przyszedł na świat w rodzinie kupieckiej. W Taganrogu. W roku 1860. Autorka świetnie zobrazowała pokrótce rok narodzin Czechowa. A więc był to rok, w którym Tołstoj wydał „Szczęście rodzinne”. Rok, w którym Dostojewski wrócił z katorgi. Rok, w którym Turgieniew publikuje ważne teksty. I on, Czechow, który dopiero się narodził. Ojciec Czechowa to despota, który nie raz podnosił rękę n...

Aktualnie czytam #249

Sylwia Frołow, Antonówki. Kobiety i Czechow Od wydawcy: Dokądkolwiek wyjeżdżał, zawsze w pierwszej kolejności odwiedzał trzy miejsca: świątynię, cmentarz i dom publiczny. Lubił prostytutki, lubił aktorki, śpiewaczki, pisarki – a uchodził za pięknego mężczyznę. Chyba żaden inny pisarz nie cieszył się tak powszechnym uwielbieniem kobiet. Większość życia spędził jednak w stanie kawalerskim, zapewniając wszystkich, a zwłaszcza ukochaną siostrę Marię (która mówiła: „Swoje życie poświęciłam bratu”), że nigdy się nie ożeni. Kiedy to zrobił – trzy lata przed śmiercią – zaprzyjaźniony Iwan Bunin uznał ten krok za samobójstwo. „Kobieta może stać się przyjacielem mężczyzny tylko w tej kolejności: z początku dobra znajoma, potem kochanka, a potem dopiero przyjaciel” – twierdził bohater „Wujaszka Wani”, doktor Michaił Astrow, a w rzeczywistości sam Czechow. Oficjalnie uznany za przyjaciela kobiet, dla tych, które go kochały, potrafił być okrutny i niesprawiedliwy. Sylwia Frołow wydobywa z cienia wi...

Balansował między piekłem a niebem nieustannie.

Jimmy Burns, Maradona. Ręka Boga Diego Armando Maradona. Jego życie, zarówno zawodowe, jak i prywatne pełne było sprzeczności. Balansował między piekłem a niebem nieustannie. Na wyżynach utrzymywał się raz dłużej, a raz krócej. Od dna odbijał się wielokrotnie. I o tym wszystkim napisał brytyjski dziennikarz sportowy, Jimmy Burns. Mało tego! Biografia Maradony spod jego pióra była biografią nieautoryzowaną, co zdecydowanie nie spodobało się jemu, boskiemu Diego. Czyż można było wymyślić sobie lepszą promocję? Ale od początku… Maradona przyszedł na świat w rodzinie dość … skromnej. Urodził się i wychował w slumsach. Jego rodzinny dom był domem ubogim i mało komfortowym (delikatnie mówiąc). Miał liczną i zżytą rodzinę, ale rodzinę nieustannie borykającą się z trudnościami dnia codziennego. Warunki, w jakich się wychowywał nie stwarzały najlepszej okazji do nauki czy rozwoju. Nie roztaczały też przed nim wielkich perspektyw. A jednak! A jednak dostał swoją szansę od losu i wykorzystał ją ...

Aktualnie czytam #243

Jimmy Burns, Maradona. Ręka Boga Od wydawcy: Kultowa, a jednocześnie kontrowersyjna biografia jednego z najsłynniejszych piłkarzy w historii światowego futbolu, Diego Armando Maradony. Świetnych piłkarzy było i jest wielu, ale bogiem był tylko jeden. Maradona to nie tylko genialny zawodnik, to przede wszystkim symbol i legenda. Oto strzał w samo „okienko”! Maradona. Ręka Boga to jedyna w swoim rodzaju, uznawana od wielu lat za kultową biografia Diego Armando Maradony − wirtuoza futbolu, Złotego Chłopaka, a jednocześnie człowieka z ogromnymi problemami. Od dzieciństwa w Villa Fiorito, poprzez zdobycie dla Argentyny Pucharu Świata w piłce nożnej i dwukrotnego zdobycia „Scudetto” z drużyną SSC Napoli, aż po niechlubny upadek. Choć Maradona na boisku był bogiem, to ze świętością nie miał nic wspólnego. Dokonywał cudów z piłką, ale na sumieniu miał wiele przewinień. „Są dwie osoby: Diego i Maradona. Z Diego ruszyłbym na koniec świata, ale z Maradoną nie zrobiłbym ani jednego kroku dalej. Ma...

A karierę w tych fachu zrobił zawrotną.

O. Crowton, Al Capone. Król Gangsterów Al Capone. Niby wszyscy go kojarzymy, ale jeśli przyszłoby nam powiedzieć nieco więcej na jego temat myślę, że spora część z nas miałaby problem. „Al Capone. Król Gangsterów” to przekrojowa biografia słynnego gangstera. Nie ma tu szczegółowych drobiazgów, za to zostały ujęte kluczowe wydarzenia, które ostatecznie doprowadziły Al'a Capone najpierw na szczyt, a później na dno… Brooklyn. To tutaj przyszedł na świat Al Capone (początek 1899 roku). To tutaj stawiał pierwsze kroki. W przestępczości także… Jego rodzice ledwo wiązali koniec z końcem. Gdy było już bardzo źle ojciec przeprowadził z czternastoletnim Al’em poważną rozmowę. Al musi zrezygnować ze szkoły i pójść do pracy, aby wesprzeć domowy budżet. I tak się zaczęło… Al błyskawicznie opuścił rodzinny dom i przyłączył się do gangu. Tak rozpoczął swoją gangsterską karierę. A karierę w tych fachu zrobił zawrotną. Z pewnością pomógł mu jego charakter przywódcy, który dał o sobie znać bardz...

Aktualnie słucham #26

O. Crowton, Al Capone. Król Gangsterów Od wydawcy: Al Capone to pewnością jeden z najgroźniejszych bandytów w historii. Był bezwzględny, mściwy, nie znosił sprzeciwu, od swych współpracowników wymagał pełnego podporządkowania. Przy tym był niebywale inteligentny i z łatwością osiągał zaplanowane cele, śmiało można dodać, że osiągał je idąc po trupach… i to dosłownie. Ta przekrojowa biografia opisuje losy słynnego przestępcy, począwszy od czasów, gdy wraz z rodzicami mieszkał w ubogiej włoskiej dzielnicy Nowego Jorku, przez okres największej prosperity przestępczego biznesu aż po smutny koniec. Jakie wydarzenie w życiu Ala Capone zapoczątkowało mafijną karierę, dlaczego wprowadził do gangu użycie karabinów maszynowych i jaki styl ubioru obowiązywał w bandzie Ala Capone? O tych i innych ciekawostkach, dowiesz się słuchając audiobooka Al Capone – Król gangsterów. Wydawnictwo XAUDIO Czas nagrania: 1 godzina 30 minut Czyta: Roch Siemianowski Wpis powstał we współpracy z wydawnictwem.

Już na zawsze pozostanie legendą…

Andrzej Czyżewski, Piękny dwudziestoletni. Biografia Marka Hłaski Nie ukrywam, że postanowiłam sięgnąć po biografię Marka Hłaski oglądając serial o Osieckiej. W bibliotece znalazłam tę oto publikację Andrzeja Czyżewskiego. Brałam pod uwagę fakt, że to będzie biografia subiektywna . Wszak autor jest starszym kuzynem Hłaski. Mimo wszystko zaryzykowałam. Tak, kompromitujących faktów z życia młodego gniewnego nie znajdziemy. Wszystko wytłumaczone, wszystko usprawiedliwione, wszystko „wyczyszczone”. Winny zawsze był ktoś inny. Nawet za alkoholizm Hłaski… O wartości jego utworów nikt nie musiał mnie przekonywać. Znam je i cenię. Pikantnych szczegółów też nie byłam ciekawa. Jednak czegoś w tej biografii mi zabrakło… Kto zatem wyłonił się z jej kart? Hłasko – dziecko. Dziecko, któremu wojna odebrała beztroskie dzieciństwo. Dziecko, któremu wojna odebrała poczucie bezpieczeństwa. Dziecko, któremu wojna zabrała pięć bardzo ważnych lat życia. Hłasko – nastolatek. Nastolatek zbuntowany. Nastol...