Carla Montero, Złota skóra Soczysta. Ta powieść jest soczysta. Plastyczne obrazy. Wyraziści bohaterowie. Pikantne momenty. Wulgarne wypowiedzi. Dobitny przekaz. Utarte schematy. Brutalne morderstwa. Maniakalne umysły. Tak, to wszystko w jednej powieści. Wiedeń. 1904 rok. Bogate pałace wypełnione wiedeńską arystokracją. Nędzne przytułki przepełnione obywatelami wielkiej Austro-Węgierskiej monarchii (w przeważającej części innej narodowości, aniżeli Austriacy). Odwieczny problem ogromnych dysproporcji w poziomie życia. Odwieczny podział na bogatych i biednych. Jedni pławią się w luksusach, inni nie mają już niczego. Życie jednych jest beztroskie i usłane różami, życie drugich to pasmo nieszczęśliwych splotów okoliczności. Wykluczenie. Wykluczonych jest wielu. I nikt nie docieka przyczyny ich sytuacji, ich upadku. Prawdę mówiąc, nikogo to nie obchodzi. A już szczególnie nie będzie zawracać sobie tym głowy wiedeńska bohema artystyczna wiecznie otumaniona opium i szampanem… Mezalians. T...
Blog o książkach, ale nie tylko.