Władysław
Stanisław Reymont, Wampir
Ta książka pochłonęła
mnie do reszty.
Reymont
przeniósł mnie do Londynu, a dokładniej do pensjonatu, w którym mieszkał główny
bohater, Zenon. Zenon to emigrant z Polski z jednej strony owładnięty nostalgią
za opuszczoną ojczyzną (tęsknotę pogłębiała prawdziwie londyńska pogoda), z
drugiej – planujący ożenić się i spędzić swoje życie w Londynie. Zenon mieszka
i pracuje w pensjonacie, w którym dosłownie można zatracić duszę. Poznajemy go
podczas seansu spirytystycznego, na którym nieświadomie wstąpił na drogę swojej
zguby.
Zaczyna się gorączkowe zestawianie faktów, próby racjonalnego
wytłumaczenia wszystkich zdarzeń, próby przeciwstawiania się tajemniczej Daisy,
próby nie poddania się jej urokowi. A Daisy swój urok rzuciła nie tylko na
Zenona, ale także na jego córeczkę, o istnieniu której dowiedział się nagle i
jakże nieoczekiwanie.
Wszystko nie tak. Wszystko dziwne i tajemnicze. Jedynym
sensownym wytłumaczeniem niezwykłych wydarzeń i splotów okoliczności jest
choroba. Tak, z pewnością się rozchorował, dlatego ma halucynacje, dlatego nie
panuje nad sobą, dlatego idzie za głosem Daisy…
Książkę
przeczytałam błyskawicznie. Nie byłam w stanie oderwać się niej.
Komentarze
Prześlij komentarz