ktoś odchodzi z tego świata w przekonaniu, że wyrządziłeś mu świństwo

Roman Bratny, Paradoks istnienia

Młodzieżowa Agencja Wydawnicza (1989)

Paradoks istnienia wypożyczyłam z biblioteki kierowana silnymi emocjami, które wzbudziła we mnie wcześniej czytana książka Bratnego (Miłowanie kata, o której można przeczytać na blogu). Paradoks istnienia to trzy opowiadania: Paradoks istnienia, Kiepskie zmartwychwstanie i Bronić siebie.

Już w trakcie czytania pierwszego opowiadania czułam się rozczarowana, rozczarowana i rozczarowana. Na szczęście akurat to opowiadanie było dość krótkie. Niestety po rewelacyjnym Miłowaniu kata trafił się niezbyt rewelacyjny Paradoks istnienia. Postanowiłam nie popełniać poprzedniego błędu i do kolejnego opowiadania podeszłam bez żadnych oczekiwań.

Kiepskie zmartwychwstanie nie zawiodło. Choćby ze względu na nie warto zaopatrzyć się w tą książkę. Chyba każdy z nas choć raz w życiu zastanawiał się jak będzie wyglądał jego własny pogrzeb. Kto przyjdzie. Jakie padną słowa. Kto w jaki sposób będzie nas wspominał. Bohater tego opowiadania miał okazję przekonać się o tym naprawdę. Gdy uzmysłowił sobie w jak absurdalnej sytuacji się znalazł (samolot, którym miał lecieć roztrzaskał się, nikt nie przeżył … nikt oprócz niego, ponieważ nie wsiadł do tego samolotu) w pierwszym odruchu chciał wszystkim powiedzieć: To pomyłka! Ja żyję! Mnie nie było na pokładzie! Ale pojawiły się refleksje .... Miał okazję zmartwychwstać. Nie zrobił tego. Decyzję pomogła mu podjąć jedna przypadkowo podsłuchana rozmowa.

Najsmutniejszy dla mnie jest ostatni dialog opowiadania. Podejmujemy w życiu decyzje wg pewnego ustalonego klucza. Robimy tak mniej lub bardziej świadomie. Zdarza się, że ranimy innych nie mając takiego zamiaru. Chyba najbardziej przygnębiające jest to, kiedy ktoś odchodzi z tego świata w przekonaniu, że wyrządziłeś mu świństwo. A to nieprawda. Ale Ty już nie możesz tego wyjaśnić.

Bronić siebie to trzecie opowiadanie. Skomplikowana historia pokazująca jak losy ludzi bardzo się ze sobą splatają. Jak wpływ na nasze życie mają zupełnie obcy nam ludzie. Jak życie potrafi płatać nam figla.