Okazuje się, że za zakrętem czekało na nią słońce.

Magdalena Giedrojć, Słońce za zakrętem

Wydawnictwo Prószyński Media Sp. z o.o. (2012)

Z jednej strony jest to książka z rodzaju tych, o których myślę podczas czytania: Taką książkę to też bym napisała. Kiedy wypowiadam to zdanie wiem, że jeszcze nie nastąpił w książce ten przełomowy moment, który sprawia, że lektura mnie urzeka. Z drugiej strony jest to książka, która pięknie i mądrze opowiada o trudnych tematach. 

Stało się. Moment nastąpił. Główną bohaterką jest młoda dziewczyna, Beata, która ma ciekawą pracę jako grafik komputerowy, narzeczonego, zdrowie, urodę, całe życie przed sobą. W jednej chwili traci wszystko. Wypadek samochodowy sprawia, że sparaliżowana i zamknięta w czterech ścianach na czwartym piętrze popada w depresję i marazm. Nie znajduje żadnej motywacji do tego, aby mimo tragedii jaka ją spotkała zawalczyć o siebie. 

Kolejna totalna zmiana w jej życiu następuje podczas wakacji w małym miasteczku. Tym razem dla niej jest to pozytywna zmiana. Tymczasowa mieszkanka domu z malwami pewnego dnia zdobyła się na odwagę i samodzielnie, bez niczyjej pomocy postanowiła poznać okolice. Okazuje się, że za zakrętem czekało na nią słońce. Poznaje nowych ludzi skupionych wokół ciężko chorej dziewczynki, Moniki. Beata szybko została przyjęta do ich grona i zaangażowana w projekt Pocztówka z nieba. To pozwoliło jej zrozumieć, że mimo kalectwa, które ją spotkało może dalej żyć, może poznawać nowych ludzi, może dalej zajmować się tym, co kochała, może być czynna zawodowo, może wyjeżdżać do nowych miejsc i cieszyć się tym, kto i co ją otacza.

Książka pokazuje, że nawet jeżeli spotkała mnie w życiu tragedia wokół mnie są tysiące osób także doświadczonych nieszczęściem w mniejszym lub większym stopniu. Mimo dramatu powinnyśmy znaleźć w sobie drzemiące w nas samych pokłady siły, żeby uporać się z bólem i ograniczeniami. Beata być może prędzej poradziłaby sobie ze swoim kalectwem i wróciła do samodzielnego życia, gdyby nie jej najbliższa rodzina, która tak bardzo chciała jej pomóc, tak bardzo chciała usunąć z jej drogi wszelkie przeszkody, a nie zdawała sobie sprawy, że traktując ją jako osobę niezdolną do podejmowania samodzielnych decyzji wcale jej nie pomaga otrząsnąć się po wypadku i żyć dalej tylko jeszcze bardziej wpycha ją w otchłań marazmu.