Oto Polska właśnie: kozica wśród konserw!

Wybrał i opracował Wojciech Bonowicz, Alfabet Tischnera

Wydawnictwo Znak (2012)

Jakiś czas temu wybrałam się w Tatry. Najpierw dzielnie chodziłam po szlakach i zdobywałam szczyty, jednak w końcu nastąpił taki dzień, że ból ledwo pozwalał mi poruszać nogami. Zawsze w górach przychodzi taki dzień, więc wtedy jest odpowiedni czas na zwiedzanie okolicy. Najważniejsze, żeby chodzić po płaskim :)

Tak znalazłam się w Łopusznej w Tischnerówce, z której przywiozłam dwie książki. Tak się złożyło, że zaraz po powrocie do domu odłożyłam je na półkę, żeby czekały na swoją kolejkę do czytania. Czas pędzi nieubłaganie i spostrzegłam się, że zdążyłam zaplanować kolejny wyjazd w Tatry, a książka jak leżała nieprzeczytana tak leży. I tak postanowiłam zabrać ze sobą Tischnera z powrotem w góry.

Alfabet Tischnera to książka, do której z pewnością będę wracać jeszcze nie jeden raz. Jest to jedna z tych książek, którą w zależności od naszej obecnej sytuacji życiowej i zebranego po drodze doświadczenia, będziemy rozumieć bardziej i bardziej. Refleksje na niektóre tematy były dla mnie niestety dość trudne. W końcu żaden ze mnie filozof. Sam profesor kiedyś przekornie powiedział o sobie: Najpierw czuję się człowiekiem, potem filozofem, a dopiero na trzecim miejscu księdzem.

Szczególnie skłoniły mnie do zastanowienia słowa księdza Tischnera na temat logiki zła i zasady odwetu, wiary, nadziei, sumienia, dialogu i pracy. Wypowiedzi na temat Polski, komunizmu, opozycji i Solidarności pozwoliły mi spojrzeć na pewne problemy z innej perspektywy.

Tischner pisał również o górach, które uwielbiał. W prezentowanej dziś przeze mnie książce zabawnie opisał swoje wspomnienia, które towarzyszyły mu podczas górskich wypadów. Nie obyło się i bez lekkiej ironii, która jakże trafnie obnaża szczerą prawdę o nas samych.

Kiedyś spaliśmy w Tatrach, w Dolinie Jaworowej, pod taką skałą, koło której była kupa pudełek i konserw. Rano przyszły kozice i jedna trąciła puszkę po konserwie, i wszystko posypało się w dół ze strasznym łomotem. Myśmy się przestraszyli, zerwali i przy okazji nabiłem sobie wielkiego guza, bo tam było bardzo ciasno. Ale wtedy zrozumiałem: tak, to jest to! Oto Polska właśnie: kozica wśród konserw!

Według mnie chyba właśnie to jest fenomenem wypowiedzi księdza Tischnera, żeby o rzeczach ważnych mówić poważnie, a o rzeczach lżejszych z dowcipem.