Z każdą przeczytaną stroną rozumiem ją coraz bardziej i tym samym coraz bardziej jej współczuję.

Paula Hawkins, Dziewczyna z pociągu

Zawsze bardzo sceptycznie podchodzę do wszelkich debiutów, które od razu stają się bestsellerami. Tak samo było w przypadku tej powieści. Miałam wrażenie, że czytali ją wszyscy i wszyscy mówili tylko o niej. Gdy w kinach pojawiła się jej ekranizacja stwierdziłam, że chyba czas ją przeczytać.

Rachel to tytułowa dziewczyna z pociągu. Dla Cathy jest dawną znajomą, której pomaga pozbierać się po rozwodzie dzieląc z nią swój dom. Dla Toma jest byłą żoną, która przez swój alkoholizm zniszczyła ich małżeństwo i kobietą, która zatracając swoją godność stoczyła się na dno. Dla Anny jest byłą żoną swojego obecnego męża, która jest wariatką zdolną do wszystkiego, aby tylko zaszkodzić ich małżeństwu. Dla Scotta i Megan jest zupełnie obcą osobą, która podgląda ich dom i ich życie.

Dla mnie Rachel jest kobietą, której zawalił się cały świat i która długo nie mogła się z tym uporać. Z każdą przeczytaną stroną rozumiem ją coraz bardziej i tym samym coraz bardziej jej współczuję.

Czy naprawdę potrzebna była tragedia, aby uwolniła się od tego, co ją przez ostatnie lata niszczyło? Gdyby była trzeźwa szybciej stanęłaby na nogi. Ba! Gdyby była trzeźwa nie pozwoliłaby wmówić sobie tych wszystkich kłamstw na swój temat i przede wszystkim nie uwierzyłaby w nie. Ale nie była trzeźwa. Piła coraz więcej i więcej próbując zagłuszyć ból, który nie pozwalał jej normalnie funkcjonować. Nie miała przecież zbyt wygórowanych ambicji. Nie miała przecież marzeń niemożliwych do spełnienia. Miała męża. Miała dom. Do pełni szczęścia brakowało jej dziecka. Mogę sobie jedynie wyobrazić jak koszmarnie czuła się, gdy raptem straciła wszystko. 

Mąż rozwiódł się z nią. Musiała wyprowadzić się z ich domu. Z tego domu, do którego błyskawicznie wprowadziła się nowa żona. Z tego domu, po którym za chwilę miała biegać córeczka Toma i Anny. To był straszny cios dla Rachel …

Książka początkowo wydała mi się trochę nudna. Przez pierwszych kilkanaście stron zaczęłam mieć obawy, że cała powieść to podróż pociągiem pewnej alkoholiczki, która z uporem maniaka obserwuje jeden dom znajdujący się przy torach i z takim samym uporem maniaka zamyka oczy, nie chcąc widzieć swojego dawnego domu. Wszystko zmienia się, gdy znika Megan. Z tą chwilą akcja nabiera tempa.

Opinie w sieci na temat tej powieści są bardzo różne, dlatego postanowiłam w końcu po nią sięgnąć. Według mnie czas poświęcony na jej przeczytanie nie jest czasem straconym.