... Brytyjczyka, który mimo wszystko kochał Francję

Stephen Clarke, Merde faktor

Kolejna część przygód Paul’a West’a w Paryżu. Tak jak poprzednimi dwiema częściami byłam zachwycona (recenzje możecie znaleźć na blogu), tak Merde faktor zupełnie mnie nie przekonał. Gdybym poznawanie twórczości Clarke’a zaczęła właśnie od niej, pewnie nie sięgnęłabym po pozostałe powieści. Czyżby Stephen Clarke wypalił się? Skończyły mu się pomysły na zabawne przygody swojego bohatera? Uważam, że ta książka jest słaba. Co nie znaczy, że nie sięgnę po kolejną powieść z cyklu Merde w nadziei, że być może tylko ta była niezbyt udana.

Cóż mogę o niej napisać? Nad głową Paul’a zbierały się czarne chmury. Mieszkał w obskurnym mieszkaniu swojego przyjaciela, z którego mógł korzystać wtedy, gdy Jake zakręcił się wokół dziewczyny z własnym lokum. Nie miał stałej pracy, choć jakimś cudownym zrządzeniem losu podpisał kontrakt z francuskim Ministerstwem Kultury. Dało mu to prawo do zapisania się do wybranego związku zawodowego, co z kolei w przypadku strajku zapewniało stały wpływ środków na konto. A jak wiemy z poprzednich części Francja to państwo strajków i strajkujących. Nieco zaniedbał swoją herbaciarnię, której poświęcił przecież tyle nakładów finansowych i pracy, co mogło skończyć się jej przejęciem przez jego wspólnika. Jean-Marie miał już inną wizję co do biznesu i w przeciwieństwie do Paul’a miał również pieniądze.

Paul jak zwykle spadł na cztery łapy. Wygrał batalię o utrzymanie swojej herbaciarni dzięki dwóm kobietom. Pierwszą z nich była przyjaciółka jego prawie dziewczyny, która stała się jego informatorem, dzięki czemu mógł o krok wyprzedzać swojego przeciwnika. Druga to jego była dziewczyna, która wykupiła udziały od Jeana’a-Marie. Ot i wszystko.

Mam nadzieję, że w kolejnej części przygód Paul’a West’a we Francji znajdę ten humor, tą uszczypliwość, tą cyniczność i te cięte riposty Brytyjczyka, który mimo wszystko kochał Francję, a którymi przesiąknięte były Merde. Rok w Paryżu i Merde. W rzeczy samej.