Dużo słów, ale nie tych najważniejszych.

Elizabeth Strout, Mam na imię Lucy

Nieprosta historia opowiedziana w prosty sposób. Właśnie tak określiłabym tę książkę, gdybym miała opisać ją jednym zdaniem. Minimalistyczna pod względem opisów chociażby bohaterów czy otoczenia, w którym dzieje się akcja, jakby autorka nie chciała odwracać naszej uwagi od tego, co najistotniejsze. A najważniejsze w tej książce to opowiedzenie o trudnej relacji matki i córki. Temat często obecny w literaturze, jednak wciąż budzący wiele emocji i skłaniający do refleksji.

Lucy to dojrzała już kobieta, której udało się zrealizować swoje marzenie. Została pisarką. Dlaczego chciała zostać akurat pisarką? Wymyśliła sobie, że będzie tworzyć piękne książki, które sprawią, że dzięki nim ludzie będą mniej samotni. Tak jak kiedyś ona …

Urodziła się na prowincji w bardzo biednej rodzinie. Jako dziecko nie miała niczego. Zaczynając od tak podstawowych materialnych rzeczy jak prawdziwy dom (początkowo mieszkała ze swoimi rodzicami i rodzeństwem w garażu przy domu wuja), a kończąc na równych szansach rozwoju i możliwości zawalczenia o swoją przyszłość. Jako jedyna z rodziny opuściła miejsce swojego dzieciństwa i wyjechała do Nowego Jorku. To tu miała szansę na budowanie swojego życia jakże innego od tego, które znała dotychczas. To tu miała szansę na budowanie poczucia własnej wartości i godności. To tu miała szansę na realizację swoich młodzieńczych marzeń. I wydawać by się mogło, że udało jej się.

Na skraju życiowych decyzji stanęła po raz kolejny, gdy trafiła do szpitala. Spędziła w nim dziewięć długich tygodni. To był dla niej czas, w którym mogła przeanalizować swoje życie i dokonać nowych wyborów. Nieoczekiwanie do szpitala przyjechała jej matka. Lucy była lekko zdziwiona, ale i dumna. Zdawała sobie sprawę jakim przeżyciem dla jej matki musiało być opuszczenie domu, podróż samolotem czy zamówienie taksówki.

Jak wyglądało to spotkanie po latach matki i córki? Mnóstwo niewypowiedzianych słów. Mnóstwo skrajnych emocji. Dużo rozmów, ale wyłącznie o innych. Dużo słów, ale nie tych najważniejszych. Dużo wspomnień, ale jakże różnych. Jakby nie mówiły o wspólnej przeszłości. Każda z nich zapamiętała ją zupełnie inaczej.

Wydawało się, ze przez te wszystkie lata samodzielnego życia Lucy uporała się z przeszłością. Spotkanie z matką odblokowało tłumione od dawna uczucia. Lucy zdała sobie sprawę z tego, że mimo olbrzymiego sukcesu nie jest szczęśliwa. Czy tak ma wyglądać jej życie?