Czytanie Lemberga mogę porównać do układania puzzli

Mateusz M. Lemberg, Mennica

Podobnie jak w Zasłudze nocy Lemberg stworzył wielowątkową powieść, której głównymi bohaterami pozostają Witczak, Tymański i Cynowska. Tak jak w poprzedniej książce roi się od intryg, nieoczekiwanych zwrotów akcji, retrospekcji, niedopowiedzianych do końca historii, aby ostatecznie otrzymać pełen spójny obraz. Czytanie Lemberga mogę porównać do układania puzzli, gdy czasem jakiś pozornie niepasujący element muszę na chwilę odłożyć, aby znaleźć dla niego miejsce w układance.

Witczak, Tymański i Cyna zostają uwikłani w pewną historię. Każdy z nich znalazł się w sytuacji dość niekomfortowej. Wszystko zaczęło się od przypadkowego znalezienia zwłok młodej dziewczyny. Szybko okazało się, że sprawa jest bardziej skomplikowana, niż wydawało się na pierwszy rzut oka. A to dlatego, że pod ciałem zamordowanej znaleziono jeszcze szczątki trzech innych ciał. Wstępne oględziny wskazywały na to, że policjanci właśnie wpadli na ślad seryjnego mordercy. Starsze ofiary przeleżały w lesie kilkanaście lat, ciało młodej dziewczyny zaledwie kilka dnia. Czyżby morderca uderzył ponownie po tak długiej przerwie?

Wokół tych morderstw toczy się cała akcja. Początkowo powolne tempo nabiera coraz większego rozpędu. Tym razem śledztwem dowodzi Tymański. Pomaga mu Cyna, która dopiero wróciła ze zwolnienia lekarskiego. Czy ciąża nie przeszkodzi jej w pogoni za mordercą? Czy nie straci swojej czujności i zdoła uchronić się przed Glistą (to również postać, która pojawiła się w Zasłudze nocy)? Czy może ufać Tymańskiemu?

Trudna sprawa przypadła na równie trudny okres w życiu osobistym Tymańskiego. Kłopoty z dorastającą córką, choroba synka, rozterki sercowe … to wszystko wybiło z rytmu policjanta. Niepokój wzmógł się, gdy dochodzenie zaczęło prowadzić do Witczaka. Czy to możliwe, aby ten Witczak, z którym tyle czasu pracował i z którym tworzył tak zgrany duet był zdolny do morderstwa? Co ma wspólnego ze znalezionymi zwłokami? Czyżby choroba siała spustoszenie w jego głowie już od tak dawna? Emocjonalna szarpanina Tymańskiego zastyga w chwili, gdy okazuje się, że zaginęła jego nastoletnia córka. Czy miał ją spotkać taki sam los, jak niedawno odnalezioną martwą dziewczynę? I znowu nieoczekiwanie pojawia się kwestia Witczaka. Tymański już nie rozstrzyga czy Witczak jest winny czy nie. Musi go odnaleźć, zanim będzie za późno. Gra toczy się przecież o życie jego córki.

Niczego nieświadomy Witczak, gdy zorientował się, że został wmanewrowany w sprawę, w której nie chciał uczestniczyć, a z której nie miał już odwrotu postanowił zdać się na swój dawny zespół. Może głos w jego głowie tym razem słusznie podpowiedział mu, żeby zadzwonić do Cyny, a nie do Tymańskiego … Czy nadal ta niegdyś zgrana trójka jest po tej samej stronie barykady?

Tym pytaniem zamykam kwestię fabuły. Chciałam zwrócić uwagę na pewne skojarzenie, które towarzyszyło mi również podczas czytania pierwszej książki Lemberga. Otóż autor opisuje wszystko bardzo drobiazgowo. Nie zatraca tej szczegółowości nawet wtedy, kiedy akcja galopuje. Opis reakcji bohaterów na to, co się wokół dzieje. Opis miejsc akcji. To wszystko napisane niewymyślnym, niewymuszonym stylem. Tak jakby Lemberg po prostu relacjonował akcję bezpośrednio z miejsca zdarzenia i był przy tym bardzo skrupulatny. Mimo tego potrafi budować napięcie, co tylko wzmaga zainteresowanie książką i dalszymi losami wykreowanych przez niego bohaterów.