To wręcz mistrzostwo ...

Haruki Murakami, Po zmierzchu

Po zmierzchu to pierwsza książka Murakamiego, którą przeczytałam i wiem, że na pewno sięgnę po inne. Przygoda z jego twórczością dla mnie dopiero się zaczęła!

Jestem pod wrażeniem jak bardzo można być oszczędnym w słowa, a jednocześnie ile można przekazać! Ta niewielka objętościowo książka dostarcza wielu emocji i refleksji. To wręcz mistrzostwo…

Murakami pokazuje nocne oblicze wielkiego miasta. W tak potężnej aglomeracji jakim jest Tokio nie ma czasu na sen, ciszę, ciemność. To miasto żyje przez całą dobę, tylko życie w zależności od pory jest zupełnie inne. Gdy zdecydowana większość ludzi jest już w domach i szykuje się do snu, garstka nadal włóczy się po ulicach. I bynajmniej nie w poszukiwaniu przygód. Przynajmniej nie wszyscy.

Głównymi bohaterami jest dwoje młodych ludzi. On i ona. Takahashi i Mari. On udaje się na próbę zespołu, która będzie trwała do rana. Ona postanowiła spędzić noc w całodobowej knajpie, w której czekając na pierwszy pociąg będzie mogła czytać książkę. Przypadkowe spotkanie zaowocuje kolejnymi zdarzeniami. Czy wraz z nadejściem świtu relacja, którą nawiążą ze sobą nie zniknie jak sen? Czy gdyby spotkali się za dnia odważyliby się na tak osobiste rozmowy? Czy jedynie nocą ludzie są bardziej skłonni do prawdy? Z ich krótkich i pozornie nieskomplikowanych dialogów dowiadujemy się, czemu w ich życie wkradł się niepokój, który nie pozwala im spać. Co takiego skłania ich do nocnych wędrówek? Samotność? Lęk?

Murakami w swojej książce świetnie pokazał, że nie należy oceniać człowieka pochopnie i kierując się stereotypami. Dziewczyna, która prowadzi love hotel, swoim wyglądem napawająca strach może okazać się wrażliwa i nieobojętna na los drugiego człowieka. To Kaoru, która potrafi zachować się po ludzku gdy trzeba i pomóc drugiemu człowiekowi.

Pracownik korporacji, który spędza czas w biurze do późnych godzin nocnych, po czym zmordowany wraca do domu. Do żony i do dzieci, które spokojnie śpią, gdy on …. Gdy on niekoniecznie w tym czasie pracuje, aby zabezpieczyć im dostatnie i wygodne życie. Nocą wychodzi na jaw prawda o nim. Ale któż dostrzeże ją, gdy wokół ciemno i pusto. Noc niejako daje mu przyzwolenie na jego brutalność. Wszak właśnie nocą najlepiej załatwia się sprawy, które nie powinny ujrzeć światła dziennego.

Jest jeszcze Eri. To siostra Mari. Siostry, a jakże różne! Eri – śliczna, interesująca, świat stoi przed nią otworem. Mari wypadająca mniej korzystnie na tle przebojowej siostry stara się skryć w cieniu. Ale to Eri zapada w dziwny letarg. Dlaczego ucieka przed życiem?

Nadchodzi świt. Wszystko powoli wraca do normy …