Bestia właśnie przebudziła się z letargu i znów atakuje.

Remigiusz Mróz, Trawers

Tym razem zacznę od końca. Takiego obrotu spraw absolutnie się nie spodziewałam. Bestia została zdemaskowana! I tu przyszła gorzka refleksja, że czasem zupełnie nie znamy osoby nam bliskiej. Dopiero wtedy, gdy wszystko staje się jasne, łączymy fakty i zaczynamy rozumieć.

Trzecia część przygód Forsta, tak jak i poprzednie, wypełniona jest licznymi wątkami i czyta się ją z zapartym tchem. Początkowo akcja toczy się powoli, co wynika z faktu, że autor dość szczegółowo opisuje więzienną codzienność. Monotonia, powtarzalność i brak nadziei. Tak teraz wygląda życie skazanego komisarza. Fabuła nabiera tempa z chwilą odzyskania przez Forsta wolności. Jak to możliwe? Kto mu pomógł? Komu na tym zależało i dlaczego? Przecież nie pani prokurator, która wpakowała go za kratki. Mimo tego, że po czasie doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że skazała niewłaściwego człowieka… Bestia właśnie przebudziła się z letargu i znów atakuje.

Chciałabym zwrócić uwagę na pomijanego dotychczas w moich recenzjach bohatera, który pojawia się we wszystkich częściach trylogii. Mowa o inspektorze Osicy. To postać, która w tej części zyskała moją wielką sympatię. Osica do końca zachowywał się przyzwoicie w stosunku do Forsta. Nawet wtedy, gdy ten wszystko stracił i wszyscy się od niego odwrócili. Nie zapomniał o nim i nie odciął się od niego. Nawet po osadzeniu Frosta w więzieniu starał się go na swój sposób wspierać. W końcu to facet, którego kochała jego córka i który mógł być jego rodziną. Mało tego! Osica zawsze był po jego stronie i w niego wierzył. Nie zawsze był dla niego miły i nie zawsze używał łagodnych słów, ale co tu dużo mówić, darzył go szacunkiem i sympatią.

Sporym zaskoczeniem było dla mnie wprowadzenie do powieści wątku syryjskich uchodźców. Uważam, że autor doskonale poradził sobie z tym tematem, tak bardzo aktualnym. Pokazując dwie skrajne opcje zwrócił uwagę na wiele ważnych kwestii.

Bo wyobraźmy sobie, że na górskim szlaku leży martwy mężczyzna, przy którym znaleziono syryjską monetę. A w pobliżu przebywa całkiem spora grupa syryjskich uchodźców, wśród których z pewnością ukrywają się fanatycy wrogo nastawieni do naszej kultury. Fanatycy, których celem jest zabijanie wyznawców innych religii, niż islam. Wniosek nasuwa się sam. Jak w takiej sytuacji zachowają się polscy obywatele?

Jak kontrolować uchodźców? Jak z nimi postępować? Jak bronić się przed radykałami? Czy oni w ogóle będą chcieli się z nami asymilować? Czemu nie walczą o zaprzestanie wojny w swoim kraju tylko uciekają? Ważnych pytań w tej kwestii Mróz stawia wiele i stara się na nie odpowiedzieć.

Ale Bestia zabijała dużo wcześniej. Trop syryjskich uchodźców wydaje się mylny. Chociaż … Może wśród nich znalazł się naśladowca mordercy? Żeby trafnie oceniać sytuację umysł Forsta musi być wolny od wszelkich używek. Musi myśleć jasno i nie tracić czujności. Bo macki Bestii dosięgały go nawet w więziennej celi.