Z jego słów bije wielki szacunek do gór.

Mieczysław Karłowicz w Tatrach. Pisma taternickie i zdjęcia fotograficzne.

To wyjątkowa książka wydana po raz pierwszy w 1910 roku w hołdzie dla wyjątkowego gloryfikatora gór. Mieczysław Karłowicz kochał góry i dał temu wyraz w swoich relacjach z podejmowanych wypraw. A były to niełatwe wyprawy taternickie. Karłowicz wysoko stawiał sobie poprzeczkę i często sam wyznaczał szlaki. Był pionierem wypraw zimowych, miłośnikiem narciarstwa i świetnym fotografem.

Karłowicz tak bardzo był zafascynowany Tatrami, że w 1907 roku zamieszkał w Zakopanem. Góry miał na wyciągnięcie ręki, z czego korzystał pełnymi garściami. W książce możemy przeczytać o jego samotnych wędrówkach, podczas których kontemplował majestat górski. Z jego słów bije wielki szacunek do gór. Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak mały jest człowiek w obliczu ich potęgi. Karłowicz w swoich tekstach wspomina również o swoich przewodnikach i towarzyszach, z którymi wyruszał na szlaki. Dość często pojawia się postać legendarnego Klimka Bachledy.

Karłowicz nie tylko barwnie opisywał piękno i siłę gór, ale także potrafił uchwycić je na zdjęciach. W tej dziedzinie również był pionierem. Jego zdjęcia zostały zamieszczone w publikacji, przez co zyskuje ona na atrakcyjności.

Szanujcie ciszę i majestat górski. To wezwanie do tych turystów, których zachowania na szlakach górskich czy w schroniskach nie pochwalał. Widać, już wtedy chmara pseudoturystów była plagą w Tatrach, która zakłócała spokój tym, którzy na szlaku szukali wyciszenia i doznań estetycznych. Głęboka wrażliwość pchała Karłowicza w góry jakąś wręcz niewytłumaczalną siłą. I to właśnie w swoich ukochanych górach stracił życie w wieku trzydziestu trzech lat.

Książkę polecam przede wszystkim miłośnikom gór, ale nie tylko. Teksty napisane są żywym językiem, co sprawia, że czyta się je z ogromną przyjemnością. Niesamowite jest to, że zostały one zapisane ponad sto lat temu, a brzmią tak bardzo aktualnie.

Czytam i tęsknię za górami. Było tak magicznie...