Ale czy można kochać innych nie kochając siebie?

Majgull Axelsson, Pępowina

To pierwsza powieść Majgull Axelsson, którą przeczytałam, dlatego na początku lektury nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. To książka trudna, bo poruszająca trudny temat. Ale to też książka ważna i potrzebna. Nie daje gotowych rozwiązań. Nie uzdrawia. Ale skłania do refleksji i podpowiada, w czym tkwi problem, z którym każdy musi uporać się sam.

Bohaterkami są kobiety w różnym wieku i na różnym etapie życia. Tym, co łączy te wszystkie kobiety, to brak szczęścia. Są nieszczęśliwe z różnych powodów. Jedne mogą jeszcze powalczyć o swoje szczęście, innym będzie nieco trudniej.

Pępowina. W dosłownym znaczeniu to przewód łączący płód z matką. Kiedy dziecko się rodzi niemalże od razu następuje odpępnienie, czyli odcięcie pępowiny. Ale czy emocjonalne odcięcie pępowiny dziecka od matki także następuje w odpowiednim momencie? Losy naszych bohaterek świadczą o tym, że jednak nie. Autorka doskonale pokazała wypaczone relacje między córką i matką. Ojciec wydaje się mniej istotny w życiu bohaterek. Ale matka …

Odrzucenie przez ojca córki mogły jeszcze znieść. Nie było to łatwe, ale cóż. Prędzej czy później można się z tym pogodzić. Ale odrzucenie przez matkę?

Na przykładzie dwóch głównych bohaterek, Minny i Anette, możemy przekonać się, że z nieszczęśliwych dziewczynek wyrastają nieszczęśliwe kobiety, które później są nieszczęśliwymi matkami. Nie potrafią być dobrymi matkami dla swoich córek i w rezultacie jedna tragedia prowadzi do kolejnej, i kolejnej. Minny i Anette same nie miały szczęśliwego dzieciństwa i w dorosłe życie wkraczały napiętnowane swoim nieszczęściem. Gdy zostały matkami przyjęły dwie skrajne postawy wobec swoich córek, ale żadna z nich nie okazała się prawidłowa.

Anette odcięła się od swojej córeczki. Doprowadziła do tego, że jej własna córka wolała mieszkać z babcią i dziadkiem. To w ich domu zachowywała się jak grzeczna, dobrze ułożona dziewczynka. To ona była rozpieszczana przez jej matkę. To ona była obsypywana prezentami przez swoją babcię. To ona dostawała to wszystko, czego Anette nigdy nie dostała od swoich rodziców. I ta niezdrowa rywalizacja z własną córką sprawiła, że nie były w stanie budować zdrowej relacji. Z kolei Minny chcąc wynagrodzić swojej córce brak ojca spełniała każde jej życzenie. Chroniła ją zaciekle przez złymi językami. Nie stawiała jej żadnych wymagań. Robiła wszystko, aby jej córka miała szczęśliwe i beztroskie życie, aby niczego jej nie brakowało. Przymykała oczy na okazywany przez nią brak szacunku.  Nie zdawała sobie sprawy do jakiej tragedii to doprowadzi.

Czasem nawet nie mamy świadomości jak bardzo możemy ranić najbliższe nam osoby. Wydaje nam się, że postępujemy słusznie, ale bardzo często nie wiemy, że jesteśmy w błędzie. Ta książka to świetny portret psychologiczny zranionych kobiet, które nie uporawszy się w własnymi ranami próbowały kochać innych. Ale czy można kochać innych nie kochając siebie? Czy nie powinnyśmy najpierw uporać się z własnymi demonami? Bo dopiero wtedy, gdy uda nam się wyleczyć własne serce i dusze jesteśmy w stanie prawdziwie kochać i przelewać tę miłość na innych.