Wszakże uczymy się całe życie.

Michał Rusinek, Pypcie na języku

Pypcie na języku to książka niebanalna. I nie tylko o treść książki chodzi, ale także o jej wydanie. A treść jest rewelacyjna! Czytając kolejne felietony budzi się we mnie słodko-gorzka refleksja.

Motywem przewodnim felietonów są wpadki słowne, które autor nazywa pypciami. Jedno niefortunnie użyte słowo, a diametralnie zmieniające sens wypowiedzi. Czasem nawet czytelnik dochodzi do szokujących wniosków. Co też autor danej wypowiedzi miał na myśli? I czy na pewno miał na myśli właśnie to? A wszystkie przypadki opisane są tak piękną polszczyzną, że chce się czytać bezustannie.

Słodka refleksja to zachwyt nad mistrzowsko zbudowanymi zdaniami. Ależ bogaty jest nasz język. Tyle możliwości.

Gorzka refleksja to świadomość, jak często kaleczymy nasz piękny język. Mało tego! Trudności z poprawnym posługiwaniem się polszczyzną ma naprawdę bardzo wielu. Do tego grona zaliczają się także ludzie wykształceni. Dlaczego tak się dzieje? Czy to zwykła niedbałość o formę wypowiedzi? Kurczący się zasób słownictwa? Czy zbyt liczne zapożyczenia z języka angielskiego? Rusinek zwraca na to uwagę w jednym z felietonów i muszę przyznać, że te zapożyczenia drażnią i mnie. Nie wierzę, że w naszym języku nie udałoby się nam znaleźć poprawnych odpowiedników. Wystarczy choćby przejrzeć ogłoszenia o pracę. Irytująco duża ilość takowych ogłoszeń podaje anglojęzyczną nazwę stanowiska. Czy brakuje nam odpowiednich słów w naszym rodzimym języku?

Innym problemem, o którym pisze Rusinek są opisy potraw w menu. Tu to już są pypcie nad pypciami. I faktycznie. Przeglądając menu wielu restauracji nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że do jego tworzenia zatrudniono poetów. Przytoczę za autorem kilka przykładów: śledź w oleju przykryty pierzynką z cebulki, domowy pasztet otulony serową kołderką w koleżeństwie sosu tatarskiego i maślaków czy gęsie żołądki zażywające kąpieli w aromatycznym sosie śmietanowym. Hmmm… Kiedy wybieram się do restauracji z mężem i czytam podobne cuda uśmiecham się do siebie pod nosem, ale nie przeżywam kwiecistych opisów serwowanych potraw. Gorzej, kiedy wybieram się do restauracji z zagranicznymi gośćmi i widzę niekiedy konsternację na ich twarzy, kiedy w menu widzą opis bardzo rozbudowany, a ja mówię cztery słowa, bo przed wyjściem zerknęłam do słownika, żeby przypomnieć sobie co nieco z podstawowych słów, ale absolutnie nie spodziewałam się konieczności wznoszenia się na translatorskie wyżyny.

Książka z humorem. Książka z morałem. Książka skłaniająca do refleksji nad dbałością własnych wypowiedzi. Wszakże uczymy się całe życie.