Zawsze ukrywała przez światem swoje prawdziwe myśli i uczucia.

Tarryn Fisher, Ciemna strona

Gdy budzisz się w obcym domu, w nie swoim ubraniu, nie pamiętając niczego. Drogi, ludzi, miejsc. Co wtedy? Ogarnia Cię strach.

Gdy w tym samym domu znajdujesz kogoś, kto kiedyś był Tobie bliski. Gdy uświadamiasz sobie, że nie ma możliwości ucieczki. Gdy znajdujesz pokój, który Cię przeraża. Gdy uświadamiasz sobie, że jesteś ofiarą jakiegoś szaleńca. Gdy dociera do Ciebie, że jesteś tylko pionkiem w jakieś chorej grze i że Twój oprawca ma nad Tobą przewagę nie tyle ogarnia Cię strach, co ogromne przerażenie. Co wtedy robisz?

Senna i Isaac znaleźli się właśnie w takiej sytuacji. Senna zamknęła się w sobie jeszcze bardziej. Isaac, zupełnie jak kiedyś, zaczął rzeczowo oceniać ich położenie. Nie potrafił oczywiście wytłumaczyć ani Sennie, ani sobie jak do tego doszło, ale szybko zorientował się, że są tu jedynymi więźniami, że drzwi otwierają się za pomocą kodu, który muszą złamać. Mają dość spory zapas jedzenia, więc ten szaleniec założył, że spędzą tu mnóstwo czasu. W szafach znajdują się ubrania w ich rozmiarze, więc ten szaleniec zapewne ich zna. Na razie tyle. Na razie Isaac postanawia przejąć stery i zorganizować tymczasowo ich życie. To zupełnie tak jak kiedyś, gdy wpadł na Sennę w parku. Gdy po tym wszystkim zaopiekował się nią. Gdy był dla niej wsparciem w najgorszych momentach jej życia. Gdy w krótkim czasie spadły na nią dwa bolesne doświadczenia, które zmieniły ją na zawsze. Cóż z tego, że była poczytną pisarką. Ba, nawet zekranizowano jej powieść, podczas gdy ona pogrążała się w nieszczęściu coraz bardziej i bardziej.

Zawsze bała się miłości. Zawsze bała się emocji. Potrafiła je jedynie wskrzeszać na kartach swojej powieści. Zawsze ukrywała przez światem swoje prawdziwe myśli i uczucia. Zawsze. Ale teraz musi, po prostu musi powiedzieć na głos pewne rzeczy, bo inaczej nigdy stąd nie wyjdą. To nie czas na obrażanie się czy na depresję. To jest czas na działanie, bo zapasy mają ograniczone, a złamanie kodu też ich nie uratowało… Albo dobrze rozegrają tę grę, albo tu umrą. Dopiero później okazało się, że w pewnym momencie Isaac mógł po prostu wypisać się z tej gry. Nie zrobił tego. Za bardzo kochał Sennę. Miał okazję wrócić do domu, do swojej rodziny, do swojego życia. Po raz kolejny pozostał przy Sennie, gdy tego potrzebowała, nie wiedząc czy kiedykolwiek uda im się zwyciężyć z tym psychopatą.

Ciemna strona to rewelacyjna powieść. Wciąga od samego początku i trzyma w napięciu do samego końca. Z każdą przeczytaną stroną zaczynamy rozumieć więcej i więcej. Autorka odtwarza nieprawdopodobną wręcz historię Senny i Isaaca co rusz zaskakując czytelnika. Niemały szok przeżyłam także w momencie, gdy Tarryn Fisher odsłoniła wszystkie karty i wskazała porywacza. To żaden psychofan Senny. To żaden przestępca żądający okupu. To żaden wariat czy zwyrodnialec. To osoba, której Senna w pewnym stopniu zaufała, bo nigdy w życiu nie przypuszczała, że z jej strony może czyhać na nią jakiekolwiek zagrożenie. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że może stać się ofiarą chorego eksperymentu. To kolejne bolesne doświadczenie w życiu Senny utwierdzające ją w przekonaniu, że nikomu nie wolno ufać, nikomu nie wolno mówić prawdy, nikomu nie wolno zdradzać swoich myśli ani uczuć.