Kino #3

Coś dla miłośników kina rosyjskiego. Rewelacyjny film w reżyserii Borisa Chlebnikowa (produkcja rosyjsko-niemiecko-fińska z 2017 roku), który zgarnął liczne nagrody festiwalowe. Został też uznany za najlepszy film 11. Festiwalu Filmów Rosyjskich Sputnik nad Polską.

To historia pewnego młodego lekarza, Olega (niesamowita rola Aleksandra Jacenko). Oleg pracuje w pogotowiu ratunkowym w Jarosławiu. Jego życie to dyżur-dom-dyżur-dom. W pracy daje z siebie 150%. Dla niego najważniejszy jest pacjent. Gdy trzeba potrafi szybko podjąć trafne decyzje. Gdy trzeba manipuluje przewrażliwionym pacjentem. Gdy chodzi o zagrożenie życia ludzkiego w jego ratowaniu bywa bezwzględny. Czasem do jego przełożonego trafiają skargi na zachowanie Olega, ale ten zazwyczaj dyktuje mu tekst pisma wyjaśniającego. Doskonale wie, na czym polega praca Olega i zdaje sobie sprawę, że ludzie czasem zachowują się absurdalnie i wręcz utrudniają lekarzowi wykonywanie jego obowiązków. Ale przełożony się zmienił. Wraz z nowym przełożonym przychodzą nowe porządki i zmiany w działającym dotychczas systemie. Teraz liczy się nie pacjent, a procedura. Nie życie ludzkie, a statystyki i wyniki. Oleg nie godzi się na to i dalej robi swoje, choć wie, że będzie miał problemy…

A w domu? Oleg dzieli swoje życie z Katią (Irina Gorbacheva). Poznali się na studiach. Razem kończyli medycynę. Razem spotykają się w pracy (Katia pracuje na szpitalnym oddziale ratunkowym). Wynajmują niewielkie mieszkanie… Wydawać by się mogło, że doskonale będą się rozumieć. W końcu i Oleg, i Katia są lekarzami. A jak wygląda ich życie? Po dyżurze są tak wyczerpani, że w ogóle nie mają siły nawet ze sobą rozmawiać. Bardzo często mijają się tylko w drzwiach, bo jedno z dyżuru wraca, a drugie dopiero zaczyna. Do tego Oleg codziennie zagląda do kieliszka… Wynajęte mieszkanie to nie urocze rodzinne gniazdko, to tymczasowa noclegownia.

W filmie było sporo scen, które wywołały we mnie bardzo silne emocje. Napiszę tylko o dwóch. Gdy Katia próbuje wytłumaczyć Olegowi, dlaczego chce rozwodu. Używa do tego pięknej metafory, ale… W życiu zazwyczaj trzeba mówić wprost. Trzeba nazwać rzeczy po imieniu. Trzeba powiedzieć ja i ty. Katia pięknie wykrzyczała, o co jej chodzi, tylko Oleg za bardzo tej metafory nie zrozumiał…

Ostatnia scena. Oleg ze swoim zespołem musi błyskawicznie przewieźć pacjenta do szpitala. Problem w tym, że utknęli w olbrzymim korku. I nikt nie raczył ustąpić miejsca karetce. Sanitariusz musiał wyjść z samochodu, żeby utorować drogę…

Arytmia to kino prawdziwe i szczere, aż do bólu. To kino, które nie pozostawia widza bez refleksji. To kino, które w głowie pozostaje na długo.