nie godzi się na życie w kraju stempelków

Agnieszka Osiecka, Biała bluzka

To nie jest łatwa i oczywista publikacja, choć mówi o znanych nam mniej lub bardziej emocjach i uczuciach. Samotność, bezsilność, brak wiary w lepsze jutro, apatia i niemoc. Biała bluzka to portret psychologiczny młodej kobiety, która nie godzi się na życie w kraju stempelków. W kraju, w którym na wszystko trzeba mieć zaświadczenie, kartkę, stempelek. Kraju, który nie toleruje indywidualności i oryginalności. W kraju, w którym nie jest ważny człowiek ze swoimi pomysłami na swoje życie, a ważny jest kwitek z odpowiednim stempelkiem. W kraju, w którym wolność została zabrana. To kraj nakazów i zakazów, a wszelkie odstępstwa od normy są piętnowane, krytykowane i potępiane. I z taką łatką ciężko później wrócić do normalności.

Elżbieta, bohaterka Białej bluzki, nie godziła się na ograniczanie życia i wyznaczanie ram, w których można się poruszać. Nie godziła się na odgórne narzucanie tego co wolno, a czego nie wolno. Nie potrafiła jednak poradzić sobie z tym problemem. Wszelkie próby powrotu do normalności kończyły się fiaskiem, bo chęć napicia się zawsze była większa. To alkohol pomagał jej zapomnieć o stempelkach. To alkohol pozwalał jej zapomnieć o nieszczęśliwej miłości. To alkohol pomagał jej nie myśleć o tych, którzy mieli odwagę walczyć o kraj bez stempelków, a teraz ich wolność jest jeszcze bardziej ograniczona. Miała okazję dołożyć swoją cegiełkę do tej walki. Wystarczyło, że pomoże w przygotowaniu paczek… Nie wytrzymała. Uciekła. Bo łatwiej było się napić…

Historię Elżbiety poznajemy z zapisanych karteczek, które stanowią korespondencję między Elżbietą i jej siostrą. To jedyna forma kontaktu między nimi. Dlaczego? I tu pojawia się kolejna kwestia czy aby na pewno ta siostra istniała naprawdę. A może w swoim totalnym osamotnieniu Elżbieta prowadziła dialog sama ze sobą? Może w ten sposób rozpaczliwie próbowała powrócić do normalności? Może tylko tak potrafiła wyrazić to co czuje i to jak się czuje…

W opowiadaniu Osiecka poruszyła jeszcze jeden ważny problem. To trudne relacje matka-córka i odrzucenie przez matkę. Elżbieta została odrzucona i przez matkę biologiczną i przez swoją Ojczyznę, która tłamsi jej radość życia, jej barwność i jej wesołość.

Warto zwrócić uwagę na to opowiadanie, bo moim zdaniem w ogóle nie traci na aktualności, choć upłynęło już sporo czasu i żyjemy w zupełnie innej Polsce. Bowiem problem odrzucenia, braku akceptacji i wytykanie inności jest problemem ponadczasowym i niezależnym od polityki.