Kino #18

„Wysoka dziewczyna” to kino wzruszające i wstrząsające zarazem. Akcja dzieje się wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. W Leningradzie. Miasto, po słynnym oblężeniu, jest totalnie wyniszczone. Ci, którzy przetrwali próbują powoli zaczynać życie od nowa. Choć nie jest to łatwe. Głód nadal króluje. Koszmarne warunki mieszkaniowe doskwierają niemalże wszystkim. Warunki w szpitalu są równie okropne. I w szpitalu właśnie pracuje wysoka dziewczyna. To Ija (Viktoria Miroshnichenko) zwana przez wszystkich „tyczką”. Ija pracuje jako sanitariuszka, ale nie zawsze miała ten komfort, żeby pracować na szpitalnej sali. Wcześniej była na froncie, z którego została odesłana z poważnym urazem i … Paszką. Tak, Ija zaopiekowała się malcem. Obiecała to jego matce, Maszy (Vasilisa Perelygina), która z frontu nie została odwołana. Czy Ija okazała się dobrą opiekunką dla Paszki?

Wojna minęła. Zostały jej skutki. Przepełnione sale szpitalne okaleczonych ludzi. Przepełnione domy okaleczonych ludzi. Okaleczonych i fizycznie, i psychicznie. Reżyser filmu (Kantemir Balagov) skupia się na dramacie tych dwóch kobiet, które los połączył ze sobą już na zawsze. I niemalże z każdym kadrem dokłada widzom emocji. Więcej i więcej. Nawet wtedy, gdy już wydaje się, że repertuar został wyczerpany.

Masza. Dla mnie to ona jest najbardziej skrzywdzoną. Pozbawiona tego, co było dla niej najważniejsze. Próbuje wybrnąć z katastrofalnej dla niej sytuacji i wpada na jedno rozwiązanie. Rozwiązanie irracjonalne, ale… Ale ona wszystko zaplanowała w najdrobniejszych szczegółach. Wszystko przemyślała. I miała narzędzie, aby wyegzekwować to, co sobie założyła. Była w tym bezwzględna. W ogóle nie liczyła się z uczuciami i emocjami innych. A te emocje aż kipiały…

Ale ten film ma jeszcze jednego bohatera. To lekarz wojskowy, Nikolay Ivanovich (Andrey Bykov). I obraz, który niezwykle mnie uderzył, a raczej dwa tak boleśnie kontrastujące ze sobą obrazy. Ivanovich w mundurze wydający polecenia na oddziale i Ivanovich w domu w znoszonej koszuli, w znoszonym swetrze. W szpitalu, mimo głodu i zmęczenia, to człowiek podejmujący często trudne decyzje i z misją do wykonania. Poza szpitalem to człowiek zmęczony i przegrany. Człowiek nie łudzący się nadzieją, że wszystko jakoś się ułoży…

„Wysoka dziewczyna” to film, który pozostanie w mojej głowie długo i do którego kiedyś na pewno wrócę. Gdy emocje nieco opadną.