Zawsze biurko. Niezmiennie.

Aleksander Potiomkin, Biurko 

Nie masz biurka? Jesteś nikim w urzędniczej hierarchii. A generał Arkadij Lwowicz Dulczykow biurko miał i za nic w świecie nie odda go nikomu. Bo biurko to koryto. Koryto, które potrafi dobrze wykarmić. A co z tego, że nieuczciwie… Przez jeden dzień towarzyszymy naczelnikowi w ważnym resorcie. Jeden dzień, a bilans tego dnia przyprawia o zawrót głowy. I Dulczykow. Poruszający się mistrzowsko w gąszczu hipokryzji, zakłamania, okradania. Łapówka, przykrywka, biurko. Przysługa, łapówka, biurko. Łapówka, łapówka, biurko. Zawsze biurko. Niezmiennie. Dulczykow ani na chwilę nie przestaje myśleć o swoim biurku. Dochodzi do takiego uwielbienia dla biurka, że tylko myśląc o nim potrafi odczuć pełne spełnienie. Nawet, gdy mowa o spełnieniu czysto fizycznym. Takiej rozkoszy jak owe biurko nie daje mu nawet apetyczna sekretarka, która doskonale wie, co należy do jej obowiązków poza regulaminowych. Ale powtarzając za dziewczyną: a co mi za różnica… Fakt, nie ma żadnej różnicy… 

Bo tu każdy zna swoje miejsce. Ręka rękę myje. Korupcja. Kumoterstwo. I liczenie zysków. Tylko to się liczy. A że okrada się przy tym zwykłego obywatela? Któż by się tym przejmował?! Nic to, że gdzieś tam w głuchej prowincji ludzie z pół roku wynagrodzenia nie otrzymują. Siedzą przy świeczkach jak za cara czy śpią w walonkach i kurtkach, żeby nie zamarzli. Nieważne… Dla urzędnika, który codziennie cieszy się widokiem z okna na Kreml ma to najmniejsze znaczenie. Czasem nawet pomyśli o tych wszystkich biednych ludziach, ale tylko przez ułamek sekundy. I tylko wtedy, gdy ma w tym swój interes…. Albo gdy złości się, że jakiś interes właśnie przeszedł mu koło nosa. 

Nikogo nie dziwią owe praktyki. Dziesiątki dyrektorów, dziesiątki zastępców dyrektora, setki biurek. A każde biurko łapczywe i chciwe. Każde biurko domaga się swojej doli. Każde biurko zdaje sobie sprawę, że korzyści są chwilowe. Bo przyjdzie nowe władza i biurka odda innym. Ale póki biurko jest… trzeba nakraść tyle, ile to tylko możliwe, aby w odpowiednim momencie dać nogę z tego kraju. 

„Biurko” to groteska obnażająca smutną prawdę o skorumpowanej urzędniczej machinie. Absurdalność czasem aż poraża. Ale najgorsze i najbardziej przerażające jest to, że to wszystko nie jest jedynie fikcją literacką… Akurat Potiomkin wiedział, co pisze.