Życie pisze przedziwne scenariusze, a refleksja czasem przychodzi zbyt późno.

Lucyna Olejniczak, Kobiety z ulicy Grodzkiej. Wiktoria

Kraków. Paryż. Kraków. Los Wiktorii naznaczą te dwa miasta. Gdy jej ukochany Filip czmychnął do Paryża świat Wiktorii legł w gruzach. Jego upór i zerwanie kontaktów nawet z rodzicami powinno zaalarmować Wiktorię. Niestety, była głucha na wszelkie sygnały ostrzegawcze. Decyzja podjęta: Paryż!

A w Paryżu... Z jednej strony to była niezwykła przygoda. To był zupełnie inny świat, którym Wiktoria się zachłysnęła. Oczywiście nie straciła z oczu swojego celu, ale doskonale wykorzystała naprawdę długi pobyt w stolicy Francji. Tym bardziej, że znalazła tu prawdziwą przyjaciółkę od serca. Ivonne była dla Wiktorii inspiracją! Imponowała jej wyzwolona i charakterna przyjaciółka, która wbrew wszystkiemu i licząc się ze wszystkimi konsekwencjami postanowiła podążać własną ścieżką. Tak, nie bała się płynąć pod prąd. Zupełnie tak samo, jak swego czasu Wiktoria, która uparcie dążyła do zdobycia wykształcenia i pracy zawodowej w rodzinnej aptece. Ivonne pochłaniało malarstwo. Tylko ten jej arogancki braciszek działał im obu na nerwy...

Filip. Odnaleźć go nie było tak łatwo. Minęli się! Zabrakło im tak niewiele, aby się spotkać. Wiktorii przyszło na Filipa długo poczekać, a gdy w końcu doszło do spotkania... Nie tak wyobrażała je sobie Wiktoria. Tak, wiedziała, że Filip jest związany z inną kobietą, ale nie przypuszczała, że są małżeństwem. A więc tyle była warta jego miłość, jego piękne słowa, jego dalekosiężne plany odnośnie wspólnej przyszłości. Wszystko przepadło. Pora wracać do domu, do ukochanego Krakowa.

A w Krakowie... Jeden błąd! Jedna chwila słabości! Jakże brzemienna w skutki była ta przeklęta noc. Noc z Pascalem... Jak? Jak sobie poradzi samotna kobieta z dzieckiem? Czy nie straci reputacji? A co najważniejsze! Czy apteka nie straci przez to klientów? Wiktoria długo nie mogła wzbudzić w sobie żadnych uczuć macierzyńskich. Nie chciała tego dziecka. Nie była na nie gotowa. To nie tak miało wszystko wyglądać. A mała Matylda, będąc jeszcze w łonie matki, jakby przeczuwała, że nikt nie czeka na nią z radością. Wszystko zmieniło się wraz z przyjściem dziewczynki na świat. Miała wszystko! Kochającą matkę, kochającą babcię (a z czasem nawet dwie), kochające ciotki. Nie miała tylko ojca... Ale pojawił się pewien kawaler...

Wojna! Pierwsza wojna światowa wybuchła! W Krakowie coraz trudniej o żywność, o lekarstwa, o bezpieczeństwo. Wieś wydaje się idealnym miejscem na przeczekanie wojennej zawieruchy.

Rozłąka. Tak, Matylda na wsi miała o niebo lepiej, niż w głodującym mieście. Wiktoria, wyprawiając ją na wieś, zadbała o to, aby córeczka była z dala od trudów wojennej rzeczywistości, aby była bezpieczniejsza. Na wsi o to łatwiej. Nie zadbała jedynie o relację z córką. Odnosiłam wrażenie, że inni zawsze byli dla niej ważniejsi, aniżeli własne dziecko...

Życie pisze przedziwne scenariusze, a refleksja czasem przychodzi zbyt późno. Taki morał z tej powieści. Chciałabym jeszcze zwrócić uwagę na dwa problemy, które autorka poruszyła w tym tomie. Pierwszy z nich to zaburzone relacje matka - córka. Drugi to wojenne sieroty i ich losy. Nie dla wszystkich los był łaskawy. Nie wszyscy znaleźli drugi dom. Taki prawdziwy...

"Wiktoria" to drugi tom sagi o kobietach z ulicy Grodzkiej. Przede mną tom trzeci :)