Poezja #22

Jeśli sierpień, to wiersze odnoszące się do Powstania Warszawskiego. Tym razem zaczytuję się w poezji Marty Reszczyńskiej-Stypińskiej. A wiersze pochodzą z tomiku "Wiersze ocalone i rozproszone".

Warszawski chłopiec

Warszawski dzielny chłopiec

nie lęka się smoka,

warszawski dzielny chłopiec

na wszystko gotowy -

bo takich mamy chłopców:

twardych, jak opoka,

co smokom w paszczę włażą,

zuchwale wznosząc głowy.

Że się żaden z nich śmierci

i wroga nie lęka -

należy się tym chłopcom warszawskim

piosenka!

Powstanie

Najpierw zagrały cekaemy -

po murach przeszedł dreszcz...

Potem granat rąbnął z łoskotem -

potem cisza - i blask, jak błysk noża...

Zaczęło się od Żoliborza.

Jeszcze park był pusty i niemy,

pełen słonecznych plam, żółknących drzew...

Domy, kwitnące balkonami,

na działkach - jak u Van Gogha - kwiaty...

W nocy już wszędzie barykady!

Wyrosły z bruku pod kulami

z parkowych ławek i kamieni,

a słowo "Wolność" ponad nimi

jak sztandar trzepotało w górze...

W wolnej Warszawie huczał pożar,

w wolnej Warszawie rosły groby

przy każdym poszczerbionym murze,

na placach i na miejskich skwerach.

Duch nie umierał - tylko ludzie...

Pokotem kładły się po ziemi

piętnastolatki z ogniem w oczach.

Chłopcy na czołgi szli, jak burza,

dziewczęta w bluzkach i warkoczach,

w granatów jęku i skowycie

niosły, jak uśmiech, własne życie...

W piwnicach się modliły matki,

W komunikatach wielkie słowo

dźwięczało śmiercią - i nadzieją...

Bez przerwy grały cekaemy,

huczały działa i płomienie,

dachy waliły się na głowy...

W dymach nad miastem, głucho kracząc, 

krążyły nisko samoloty...

Szept "Wolność"... gasł i łuną świecił...

W komunikatach wielkie słowo

dźwięczało śmiercią i rozpaczą...

Z tym słowem na stygnących wargach,

z tym krwawym słowem marły dzieci...

Aż wreszcie przyszła noc ostatnia,

i wieść ostatnia, jak cios noża:

Kapitulacja! - Świat się walił...

Na czarnym niebie szumiał pożar,

huk armat umilkł, jak pytanie,

na które nie ma odpowiedzi -

z pytaniem w tych gasnących oczach

w tę noc ostatnią marły dzieci...

----------------------------------

Dziś groby ich porosły trawą,

szumi im wiatr pod dłonią Boską

dzisiaj nad nimi, nad Warszawą

pochylasz się w żałobie Polsko...