Magdalena Idem, Manekin w peniuarze. Moda w II RP
Po przeczytaniu tej książki czuję ogromny niedosyt. Autorka poruszyła wiele problemów w tej niewielkiej publikacji, a każdy z nich potraktowała pobieżnie. Bardzo pobieżnie… Wolałabym, aby skupiła się na dwóch czy trzech wybranych tematach i każdy z nich rozwinęła nieco bardziej. Albo inaczej… wystarczyłoby, aby skupiła się wyłącznie na tytułowej modzie w II RP, a wszystkie poboczne tematy pozostawiła na inną publikację. Tak się nie stało.
Otrzymaliśmy zatem niewielką objętościowo książkę o inspiracjach modowych, krawcach i brygadzie singerek, o prasie kobiecej, o targach mody, o balach, o kawiarniach, o higienistkach, o domach mody. A wszystko powierzchownie. Tak, ta książka może być dobrym punktem wyjścia do dalszych poszukiwań, ale… mimo wszystko nastawiłam się na więcej tematów modowych.
Było jednak kilka smaczków, które zaintrygowały mnie ze względów regionalnych. Żnińska „Moja Przyjaciółka” oraz bydgoski „Wykwint i Moda”, wypierające obce żurnale.
Było nieco o jedwabiu z Milanówka oraz o wełnie z Leszczkowa. Kilka słów było o pokazach mody i o tym, co w głównej mierze decydowało o sukcesie kolekcji. Tu chodziło przede wszystkim o modę użytkową. Trzeba było stworzyć taką kolekcję, aby od razu po pokazie jak najwięcej kreacji sprzedać.
Kosmetyczki, a raczej higienistki i ich akcja propagandowa, jak należy dbać o higienę osobistą. To też interesujący temat, któremu można było poświęcić więcej miejsca, ale w oddzielnej publikacji.
Inspiracje modowe? Ten temat też nie został dostatecznie zgłębiony. Zaakcentowanie, że moda damska wzorowała się na modzie francuskiej, a moda męska – na angielskiej to jednak trochę za mało. Moda lat 20-stych w II RP to odwzorowywanie zagranicznych modeli. Tak, byliśmy modowymi papugami. Rodzimi projektanci wyłaniają się ze swoich pracowni nieco później. Pojawiają się oczywiście znane nazwiska, ale … znowu wszystko potraktowane jest pobieżnie.
Ogólnikowość. Tak mogłabym jednym słowem określić tę książkę. Prawdę mówiąc, po tym wydawnictwie spodziewałam się czegoś innego.
Lubię bardzo Międzywojnie, ale na razie tej książki nie mam w planach. Pozdrawiam Monika Olga :-) .
OdpowiedzUsuń:)
UsuńNie wiem, czy dodało komentarz, chciałem napisać, że Międzywojnie to moja ulubiona epoka. Pozdrawiam Monika Olga - zabiegany poranek miałem, i tydzień pod znakiem aktywności fizycznej raczej :-) .
OdpowiedzUsuńTeż bardzo lubię Międzywojnie :)
UsuńSzkoda, że nie czujesz się w pełni usatysfakcjonowana.
OdpowiedzUsuńByłoby ciekawiej, gdyby każdy z tych tematów był potraktowany bardziej szczegółowo...
UsuńHmm szkoda, że w taki sposób potraktowano ten temat. Ja chyba także byłabym rozczarowana.
OdpowiedzUsuńNiestety tak też bywa....
UsuńKsiążka nie dla mnie.
OdpowiedzUsuń:)
UsuńNie lubię tak niewykorzystanego potencjału ciekawego tematu. Ostatnio w jednej książce też miałam z tym do czynienia i niedosyt był spory.
OdpowiedzUsuńNiestety czasami zdarzają się takie książki...
UsuńSzkoda, że okazała się taka powierzchowna i ogólnikowa, bo zapowiadała się ciekawie...
OdpowiedzUsuńNiestety...
Usuń