Patrick Leigh Fermor, Czas drogi
Podróże kształcą… W przypadku Patrick’a Fermor’a to powiedzenie jest jak najbardziej zasadne…
Grudzień 1933. Osiemnastoletni Patrick Leigh Fermor, Anglik, rozpoczyna swoją samotną wędrówkę. Cel? Konstantynopol. Zamierza dotrzeć do niego pieszo. Start? Holandia. I rozpoczyna się wędrówka…
Na plecach plecak, na nogach trekkingi, w paszporcie wbite magiczne słowo „student”, w kieszeni parę funtów i wiersze Horacego, w sercu zapał! Powoli odhacza kolejne miejscowości. W jednych zatrzymuje się na chwilę, w innych nieco dłużej. Podziwia architekturę, kościoły, katedry. Odwiedza galerie. Obserwuje ludzi na ulicy i w knajpach.
Jego osoba budzi zainteresowanie. Plecak, kij, mapa rozłożona na stole, mówi z dziwnym akcentem, notatnik i ołówek w ręku. Czyżby włóczęga? Wagabunda? Nie! To student z Anglii, który postanowił pójść do Konstantynopola.
Nocuje w przytułkach, na komisariacie policji (!), w stodołach, w pokojach gościnnych knajp, u obcych ludzi, w zamkach i pałacach. Poznaje wielu ciekawych ludzi. Z jednymi rozmawia tylko chwilę, u innych gości po kilka dni otrzymując od nich adresy i listy polecające do znajomych, którzy mieszkają na trasie wędrówki Fermor’a.
Warto zaznaczyć, że Fermor wędrował po Niemczech na przełomie 1933 i 1934 roku, a więc chwilę po tym, jak Hitler doszedł do władzy. Miał niebywałą okazję być naocznym świadkiem, jakie nastroje panowały w ówczesnych Niemczech. Rozmowy z przypadkowo napotkanymi ludźmi też były interesujące i pozwalały mu wyrobić sobie opinię na temat niemieckiego społeczeństwa.
„Czas drogi” to pierwszy tom tej szczególnej podróżniczej trylogii. Fermor dociera do granicy węgierskiej. Dalsza podróż opisana jest w pozostałych tomach.
Czy polecam tę książkę? I tak, i nie. Z jednej strony jest bardzo ciekawa i nietuzinkowa. Jest tutaj wiele interesujących obserwacji. Jest też dużo odniesień do literatury i historii… Dużo za dużo… I to jest ten mały minus. Tak, też jestem zdziwiona, że to piszę. To niestety wprowadza dość mocny zamęt i sprawia, że motyw drogi zanika. Nie ukrywam, że też nieco utrudnia czytanie i wymaga naprawdę sporego skupienia. To nie jest zarzut, ale co niektórzy mogą przez to zniechęcić się do dalszej lektury. Mnie to nie zniechęciło, ale znacznie wydłużyło czas lektury.
Czy sięgnę po dwa pozostałe tomy? Oczywiście!
W sumie lubię motyw drogi w literaturze, więc czemu by nie ? Pozdrawiam :-) .
OdpowiedzUsuńTeż lubię ten motyw... bardzo :)
UsuńJeszcze zastanowię się nad lekturą tego tytułu.
OdpowiedzUsuń:)
UsuńBardzo mnie zaciekawiłaś, lubię takie książki.
OdpowiedzUsuń:)
UsuńCzuję, że to będzie bardzo ciekawa trylogia, do jakiej warto zajrzeć.
OdpowiedzUsuńTak! Z pewnością poszukam kolejnych części.
UsuńMam wrażenie, że to bardzo romantyzująca wizja bycia w drodze ;)
OdpowiedzUsuńTak właśnie jest... autor spisywał te wspomnienia wiele lat po owej wędrówce. Notatki robił w podróży na bieżąco, ale jego plecak wraz z tym notatnikiem został skradziony...
UsuńMoja siostra uwielbia literaturę podróżniczą, dlatego jej polecę powyższą trylogię.
OdpowiedzUsuń:)
UsuńBrzmi całkiem interesująco. Będę mieć ten tytuł na uwadze. :)
OdpowiedzUsuń:)
UsuńMyślę, że spodoba mi się ta lektura :)
OdpowiedzUsuń:)
UsuńKsiążka już wcześniej wydawała mi się interesująca i pewnie po nią sięgnę, ale będę pamiętać o Twoich zastrzeżeniach. :)
OdpowiedzUsuń:)
UsuńCiekawa historia. Też lubię wędrować... Więc może i książka mi się spodoba :)
OdpowiedzUsuńWarto się przekonać :)
UsuńMotyw drogi brzmi ciekawie :)
OdpowiedzUsuńZawsze jest ciekawy :)
Usuń