Poezja #27

Rafał Wojaczek i "Modlitwa szarego człowieka"

Żeby mi wreszcie dano spokój i wytchnienie

Od wieców rewolucyj i bomb atomowych

żeby mi nie mówiono o jasnej przyszłości

żeby mi sztuczny księżyc nie zawracał głowy

Żeby mnie nie straszono perspektywą nowych

Horyzontów znaczonych nowymi łunami

Słońc wschodzących do oczu tak samo drapieżnie

Żeby afisze groźne nie nawoływały

Do pilnej służby gwoli Potędze Ojczyzny

Żeby mi nie kazano siebie doskonalić

Dla sprostania zadaniom o których mało wiem

Żeby nie nauczano Do szeregów Partii

Żeby nie wciągano i żebym w kolumnie

Jakiejkolwiek nie kroczył Najwyżej w procesji

Do ołtarza szynkwasu Żeby mnie nie bito

Podwyżkami cen mięsa albo opłat celnych

Żeby nie dbano o mój rozwój umysłowy

Żeby nie prowadzono na rocznice i

Do mojej biednej głowy sterty wielkich słów

Nie wsypywano po to bym z nich nie miał nic

Żeby mi pozwolono coś mieć Żeby Ciebie

Żeby chociaż na chwilę Sekundę zachwytu

Śmiercią co zza Twoich pleców będzie wyglądała

Żeby nie zabraniano zapomnieć o życiu