Poezja #29

Antoni Lange i "Echa zimowe"

I.

Motyli białych — kwiatów białych,

Padły na ziemię gęste roje:

W dziecinnych pląsach rozszalałych,

Złożyły senne płatki swoje.

Spuściło niebo swe muśliny,

I otuliło świat ich bielą...

Nadeszły białych snów godziny,

Pod śnieżną, ciepłą ich pościelą.

Z niebieskich wyżyn pozaświatów,

Dziewica zeszła niewidzialna:

W wieńcu srebrzystych białych kwiatów,

Spokoju wróżka tryumfalna.

I rzekła: Stańcie — płynnym zdrojom.

Spocznijcie! — rzekła kwiatom leśnym,

Uśnijcie! — rzekła pszczelnym rojom —

I polom niemym i bezkreśnym.

I szkłem osnuła wód kryształy,

Osnuła ziemię futrem puchów;

Śpi duch przyrody w bieli cały,

Lecz niema snu dla ludzkich duchów.

II.

Niby potoki łez zmarzniętych

Po niebie lila jasno-bladem,

Na srebrnych żaglach rozwiniętych,

Maleńkie chmurki płyną stadem.

Lodowym blaskiem gwiazd promienie

Skrzą się nad pola śnieżno-białe,

I rozlewają w krąg milczenie

Melancholijne, oniemiałe.

I jakiś pokój dziwnie błogi

Ogarnął śnieżne mgły srebrzyste;

Na senne chaty, pola, drogi

Milczenie padło uroczyste.

I zamilkł wiatr, ucichły szumy

Korony topól szkieletowej;

Marzenia pełne i zadumy,

W błękity patrzą nieme sowy.

I tylko zdala niespokojne

Słychać huczenie śmig wiatraka;

I duch ze sobą toczy wojnę

I w nim, śród ciszy, wrzawa taka!