pozostawia nas z refleksją, że właśnie tak skończyło się życie najsłynniejszego polskiego himalaisty

Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski, Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście

Jerzy Kukuczka to bez wątpienia legenda. Jego osiągnięcia na stałe zapisały się na kartach historii nie tylko polskiego, ale także światowego himalaizmu. A osiągnął nie byle co. Zdobył Koronę Himalajów i Karakorum, czyli czternaście głównych szczytów o wysokości przekraczającej osiem tysięcy metrów. W rankingu zdobywców uplasował się na drugim miejscu w świecie! Wyprzedził go włoski himalaista, Reinhold Messner. Messner dokonał tego wyczynu na przestrzeni szesnastu lat, Kukuczka w osiem. Wydawać by się mogło, że nowe tempo, które narzucił Kukuczka i nowe trasy, które wytyczył stawiały go na pierwszym miejscu ex aequo z Messnerem. Mimo wszystko był drugi … Jakie znaczenie miało to dla Kukuczki? Czy cieszył się swoimi sukcesami czy też czuł gorycz przegranej? Na te i inne pytania możemy znaleźć odpowiedź w świetnej biografii napisanej przez Dariusza Kortko i Marcina Pietraszewskiego.

Głównym bohaterem oczywiście pozostaje Kukuczka, ale dzięki tej książce możemy dowiedzieć się jak były organizowane polskie ekspedycje na ośmiotysięczniki, możemy przybliżyć sobie historie innych wielkich polskich himalaistów, którzy brali udział w ekspedycjach wraz z Jurkiem Kukuczką. Możemy w końcu uzmysłowić sobie, z jakimi problemami stykali się polscy himalaiści zabiegający o to, aby uzyskać pozwolenie na wyjazd z kraju. Ile kosztów pochłaniało zorganizowanie takiej wyprawy. Borykali się z takimi trudnościami jak brak dewiz. Nie mówiąc już o pustych sklepowych półkach! A tu trzeba żywność na ekspedycję zorganizować! Niewyobrażalne dla obecnego pokolenia Polaków... Nie dysponowali super nowoczesnym sprzętem. A jednak ciągnęło ich w góry. Zakładali obozy. Atakowali szczyty. Wyznaczali nowe trasy. Zdarzało się, że rezygnowali z butli z tlenem. Zapoczątkowali zdobywanie szczytów w warunkach zimowych … to było coś nowego i tą nowość wnieśli do historii światowego himalaizmu właśnie Polacy. Ryzykowali. I z książki wyłania się właśnie taki obraz Kukuczki – ryzykanta. Tak był nastawiony na osiągnięcie założonego przez siebie celu, ze trudno było go od tego odwieźć. Między innymi to spowodowało rozpad zespołu Kukuczka – Kurtyka, który tyle wspólnie osiągnął.

Gdyby było dwóch Jurków, pewnie z powodu brawury szybko by się zabili. A przy dwóch Wojtkach, z ostrożności niczego wielkiego by nie osiągnęli. Dopełniali się idealnie. To są słowa Krzysztofa Wieleckiego. Myślę, że świetnie podsumowują współpracę tak różnych osobowości jakimi byli Jerzy Kukuczka i Wojciech Kurtyka.

Po przeczytaniu książki w mojej głowie utwierdziło się pozytywne wyobrażenie Jerzego Kukuczki. Skromny, z poczuciem humoru, zdeterminowany … Nie brakuje i krytycznych słów pod jego adresem. Środowisko było podzielone i część wspinaczy zarzucała Kukuczce niepotrzebne ryzykanctwo, egoizm, zaniedbania i zdobywanie szczytów bez względu na okoliczności. Oskarżano go o niejedną śmierć uczestników jego wypraw, a przecież w góry każdy jechał dobrowolnie i musiał liczyć się z tym, ze może z nich nie wrócić…

Książka rozczarowała mnie tylko w jednym kontekście. Jak dla mnie za mało było informacji czy zdjęć z życia rodzinnego. Celina Kukuczka zabiera głos w jednym rozdziale i jest on dla mnie stanowczo za krótki. Ale może właśnie takie proporcje w życiu zastosował sam Jerzy Kukuczka. Ogromnym plusem tej książki oprócz oczywiście treści są zdjęcia (liczne z wypraw i garstka prywatnych).

Niektórzy, mówiąc o minusach tej książki podają, że brak w niej zakończenia. Moim zdaniem zakończenie bez zakończenia jest świetnym pomysłem, bo pozostawia nas z refleksją, że właśnie tak skończyło się życie najsłynniejszego polskiego himalaisty. Nagle i z mnóstwem pytań bez odpowiedzi.