Ileż razy można obwieszczać światu, że Bałwan został ujęty, a później dalej gonić za Bałwanem?

Jo Nesbo, Pierwszy śnieg

Czy w Norwegii grasuje seryjny morderca? Czy to tylko Harry Hole jest owładnięty obsesją wytropienia takiego właśnie mordercy? Czy w Oslo pojawił się morderca inteligentny tak bardzo, że stworzył cały plan działania jedynie po to, aby do swojej chorej gry włączyć najlepszego śledczego w całej Norwegii? Czy to tylko Harry Hole ma o sobie tak wysokie mniemanie? Czy faktycznie istnieje schemat łączący dwie ostatnie sprawy: zaginięcie Birte i zabójstwo Sylvi? I co z tym wszystkim ma wspólnego bałwan?

Właśnie tę zagadkę wraz ze swoim zespołem próbuje rozwiązać Harry Hole. Zdaje sobie sprawę z tego, że przez swoje często nieobliczalne zachowanie i poważne problemy z alkoholem i tak nie ma najwyższych notowań u swoich przełożonych, ale musi powiedzieć to głośno: mają do czynienia z seryjnym mordercą i ich zadaniem jest znaleźć punkty styczne i ująć sprawcę, bo ofiar będzie więcej. Nie mogą do tego dopuścić. Póki co wiedzą na pewno jedynie to, że i Birte i Sylvia mają dzieci, a w miejscu zdarzenia za każdym razem pojawił się bałwan. Po pewnym czasie ustalają też, że obie kobiety wraz ze swoimi pociechami odwiedzały prywatną klinikę należącą do Idara. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie to, że klinika specjalizowała się w operacjach plastycznych, a osławiony doktor Idar cyklicznie odwiedzał podejrzany hotel, w którym wynajmował pokój na kilka godzin. A do tego pokoju regularnie zaglądały prostytutki. Niektóre z nich próbowały nawet przemycić dzieci.

Jest jeszcze tajemniczy list, który Harry pewnego dnia znalazł w swojej skrzynce pocztowej. Była to wiadomość od Bałwana. Jest i intrygująca młoda policjantka, która została przeniesiona z Bergen, a która dołączyła do zespołu Hole’a i wcale nie ukrywała, że jest bardzo zainteresowana osobą komisarza. Dlaczego tak bardzo upierała się, że początek wszystkiego jest w Bergen? Dlaczego tak usilnie próbowała znaleźć kogokolwiek, kto przyzna się, że to on jest owym Bałwanem? Dlaczego nie wyjawiła Harry’emu swojego prawdziwego nazwiska i nie przyznała się, że jest córką Gerta Rafto? Kto jak kto, ale Harry z pewnością nie wydałby zbyt pochopnego wyroku, nie przekreśliłby jej. Słynął przecież ze swojego niestandardowego podejścia do wielu spraw. No i jest cholernie dobrym śledczym, więc pewnie pomógłby jej oczyścić ojca z tych okropnych zarzutów.

Tylko jak to możliwe, że ten cholernie dobry śledczy tak często daje się wyprowadzić w pole, a odpowiednia refleksja i prawidłowe powiązanie faktów przychodzi zawsze odrobinę za późno? Ileż razy można obwieszczać światu, że Bałwan został ujęty, a później dalej gonić za Bałwanem?

Ale Harry się nie poddaje i krok po kroku jest coraz bliżej rozwikłania zagadki. Powoli wszystko zaczyna układać się w logiczną całość. Tylko dlaczego nie wpadł na to wcześniej? Dlaczego pozwolił na to, żeby Bałwan prawie dokończył swoją grę?

Jeśli chcecie poznać odpowiedzi na te wszystkie pytania to sięgnijcie po Pierwszy śnieg czym prędzej. Jo Nesbo jak zwykle nie zawodzi. Nie spiesząc się wyjaśnia według jakiego klucza Bałwan wybiera swoje ofiary. Kogo chciał ukarać i dlaczego faktycznie wybrał Harry’ego? Przyznam szczerze, że dość wcześnie trafnie wytypowałam, kto jest Bałwanem. Niestety mimo wszystko dałam się zmanipulować, choć nic mi nie pasowało. Cóż, chyba na tym właśnie polega fenomen Nesbo.