Ale Halderd była wyjątkowa...

Elżbieta Cherezińska, Ja jestem Halderd

Styl pisania Cherezińskiej nie jest mi obcy, dlatego w ciemno sięgnęłam po jej powieść. Tym razem padło na Ja jestem Halderd, ale dla odmiany w formie audiobooka. Cóż mogę powiedzieć… Powieść jest świetnie napisana i … przeczytana. Wielkie brawa dla obu pań!

Tyle tytułem wstępu.

Halderd. Życie nie skąpiło jej doświadczeń i emocji. Zarówno tych dobrych, jak i tych złych. Jej życie to istna sinusoida. Raz unosiła się na fali, innym razem walczyła o siebie pod wodą. Urodzona w bogatym domu była świadkiem spektakularnego upadku jej rodziny. A wszystko przez rzekomą zbrodnię popełnioną przez jej brata. Prawo ówczesnej Norwegii jasno określało drogę postępowania w takim przypadku. Z wygodnego i przestronnego domu wraz z rodzicami musiała przenieść się do ubogiej chatki. Nierzadko chodziła głodna. Jej rodzina straciła wszystko. Jaka przyszłość mogła ją teraz czekać?

Tylko dobre zamążpójście… Tak też się stało. Została wydana za Helgiego, jarla. Choć jej status materialny diametralnie się poprawił nie tryskała szczęściem. Jej mąż był o wiele starszym od niej … prostakiem i nieokrzesanym wikingiem. Żył od wyprawy do wyprawy. A gdy był w domu zapijał się miodem i płodził kolejnych synów. Najszczęśliwsze chwile Halderd przeżywała wtedy, gdy Helgi znów opuszczał dom i wyruszał... Na wojnę. Na łupieżczą wyprawę. Wtedy mogła od niego odpocząć. Choć pojawiały się problemy innej natury. Gdy wychodziła za mąż była przecież taka młodziutka i kompletnie nieprzygotowana do nowej roli. Szargało nią wiele wątpliwości. Jak powinna się zachować? Co powinna powiedzieć? Jak powinna postąpić? Jedno było pewne. Podczas nieobecności jej męża nikt nie powinien mieć wątpliwości, kto tu jest panią. Całe szczęście wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowała mogła liczyć na Szczurę. Oficjalnie Szczura była jej służącą, nieoficjalnie – przyjaciółką tak bliską, że same mówiły o sobie siostry…

Cherezińska w swojej powieści idealnie oddała klimat i atmosferę ówczesnej Norwegii, nie mówiąc już o plastycznych opisach norweskiej przyrody. Jej zwyczaje. Jej prawa, którymi się rządziła. I miejsce kobiet w tym męskim świecie. Ale Halderd była wyjątkowa… Na czym polegała jej wyjątkowość? Zawsze patrzyła daleko w przyszłość. Nie myślała tylko o tym, co ważne jest dziś, ale przede wszystkim myślała o tym, co ważne będzie jutro. Potrafiła szybko podejmować trafne decyzje. Potrafiła nie raz przełknąć gorzką pigułkę upokorzenia. Potrafiła swoje zdanie zachować tylko dla siebie, bo wiedziała, że musi być bardzo ostrożna. Potrafiła przegrać bitwę, aby wygrać wojnę. Bo miała wytyczony cel i konsekwentnie do niego dążyła…

Powieść gorąco polecam. Zarówno do przeczytania, jak i do odsłuchania.