Nie polubiłam Sigrun.

Elżbieta Cherezińska, Saga Sigrun

Niestety jestem dość mocno rozczarowana tym audiobookiem. Zarówno jeżeli chodzi o samą powieść, jak i o lektora. Po przesłuchaniu Ja jestem Halderd Saga Sigrun wypada blado. Dlaczego? Niby tak samo, jak w przypadku przywołanej już Ja jestem Halderd świat średniowiecznej Norwegii poznajemy z perspektywy kobiety. Mało tego, obie panie są sąsiadkami i tak jak Sigrun mogłam poznać przy opowieści o Halderd, tak teraz Halderd mogę poznać z opowieści o Sigrun. Ale one są tak różne! Mimo tego, że obie w podobnym wieku poślubiły jarlów Północy. Mimo tego, że ich codzienność podczas nieobecności mężów wyglądała podobnie… są tak bardzo różne. Jak ogień i woda, jak dzień i noc, jak biel i czerń. Mi do gustu zdecydowanie przypadła Halderd.

Nie polubiłam Sigrun. Nie polubiłam jej naiwności i wiecznych obaw o Regina. Nie polubiłam jej czasem wręcz histerycznych przejawów zazdrości. Nie polubiłam jej zamartwiania się… Przecież miała wszystko. Jej małżeństwo z Reginem okazało się świetnym wyborem. Jej mąż był jej przyjacielem i wyśmienitym kochankiem, na którego czekała z utęsknieniem. Jej życie pełne było dostatku materialnego. Pochodziła z zamożnej rodziny i weszła poprzez małżeństwo z Reginem do równie możnego domu. W każdym domu była kochana i doceniana. Miała dwoje zdrowych dzieci. Upragnionego syna i niezwykłą córkę. Choć przyznam, że wywołującym najbardziej mocne emocje był wątek początkowej bezdzietności Sigrun. Współczułam jej. Razem z nią przeżywałam niepokój, dlaczego bogowie nie dają jej dzieci. Tymczasem, gdy Halderd wydała na świat już czterech synów… Naprawdę rozumiałam jej decyzje, kiedy postanowiła udać się na bagna do Urd po wróżbę… Wtedy Sigrun była prawdziwa. A później…

W tej powieści przewija się sporo wątków, które poznałam już wcześniej słuchając Ja jestem Halderd (słuchałam jak się okazało w odwrotnej kolejności, ale większego znaczenia to nie ma … przynajmniej dla mnie). I to było bardzo interesujące… poznawać te same wydarzenia, ale z zupełnie innej perspektywy. Tym razem także poznajemy życie wikingów. Rytm tego życia wytyczają wyprawy mężów oraz czekanie żon. Czekanie na szczęśliwy powrót i zajmowanie się codziennymi sprawami. Wszak trzeba o wszystko zadbać, wszystkiego dopilnować, aby móc godnie witać powracających z wypraw, z wojen… Cherezińska znów oczarowała mnie plastycznością opisów surowej norweskiej przyrody, ale też rozczarowała mnie… opisem scen miłosnych Sigrun i Regina. Było ich zdecydowanie za dużo i czasem były wręcz żenujące i niesmaczne. Nie jestem osobą pruderyjną i nie mam nic przeciwko, aby w literaturze były opisywane zbliżenia miłosne, ale w tym przypadku ilość i jakość tych opisów wręcz mnie drażniła. Bo nie wszystkie są subtelne i zmysłowe. Niestety… w ogólnym odbiorze tej powieści jestem jednak na nie.

Oczywiście nie zmienia to faktu, że nadal będę sięgać po powieści Cherezińskiej z nadzieją, że był to jedynie incydent. Bo ze wszystkich poprzednich spotkań z twórczością tej autorki jestem bardzo zadowolona.