Poezja #5

W słuchanym ostatnio audiobooku "Biała wódka, czarny ptak" (o którym możecie przeczytać tutaj) autor kilka razy odwoływał się do poezji Władysława Broniewskiego. Postanowiłam przypomnieć sobie nieco jego wiersze...

"Kwiaty"

Kwitły w Alejach kasztany.

Przekwitły.

Byłem kiedyś zakochany.

Kwiaty kasztanu znikły.

Było dużo tego wszystkiego

ślicznego

i nie ma.

Dlaczego?

Ale na piersiach mi został bukiecik fiołków.

Świeży.

Już drugi rok.

Nikt nie uwierzy.

"Młodzieńczość w Warszawie"

Miesz­ka­łem na Kra­kow­skiem,

dru­gi dom od Ko­lum­ny,

pi­sa­łem wier­sze bez­tro­skie,

bi­łem się, har­dy i dum­ny.

A z cze­goż ta duma,

z cze­go ta za­du­ma?

Nie wiem.

Może tam w ja­kichś naj­pol­ściej­szych szu­mach

szu­mię mo­drze­wiem?

No to so­bie po­szum, po­szum,

star­szy pa­nie.

Ja­kimż to ser­cem, ja­kim gło­sem

od­po­wie­dzieć na ta­kie py­ta­nie?

"To dlatego, że często wyjeżdżam"

Ilekroć przyjeżdżam do Warszawy,

płaczę.

Popatrzę na bruk: krwawy,

popatrzę w siebie: rozpacze.

Popatrzę, popatrzę, połażę,

zwiedzę Łazienki, cmentarze,

popatrzę, połażę, pomilczę,

a wtedy to, co najmilsze:

ilekroć przyjeżdżam do Warszawy,

jestem radosny:

bruk był krwawy, nie będzie krwawy,

będzie radość i same wiosny.

***

Miasto kochane, piękne,

rośniesz,

twoje kontury, prawie że miękkie,

wiosną uwiośnisz.

Jak wiele trudu, miasto kochane,

trzeba,

żeby zalepić każdą twą ranę

kawałkiem chleba

od ust odjętym chętnie, o! chętnie

po to,

ażeby było

pięknie

ponad naszą robotą.

Warczą warsztaty, dymią kominy,

płynie Wisła...

Nasza Warszawa! Nasze czyny!

My potrafimy zmartwychwstać!