Poezja #16

Kazimierz Wierzyński i "Zima zakopiańska"

Góry roz­snu­te na świe­tle księ­ży­ca

Ro­sną jak gdy­by na po­wierzch­ni bla­sku

Bez­mier­na prze­strzeń nie­bo skroś prze­sy­ca

I śnieg jest jak­by z zie­lo­ne­go pia­sku.

Na szczy­tach świer­ki z ja­poń­skie­go tu­szu

Czar­ne, wy­cię­te w tar­czy księ­ży­co­wej

Sto­ją w pło­ną­cym świa­tła pió­ro­pu­szu

Jak w au­re­oli na­oko­ło gło­wy.

Świat jest z ty­sią­ca jed­nej nocy przy­gód,

Wes­tchnień, przy­wi­dzeń, ma­rzeń i se­kre­tów,

Świat wnie­bo­wzię­ty w gwiazd wy­so­kich mi­got,

Świat dla ko­chan­ków i świat dla po­etów.