Poezja #17

Od 24 lutego ten wiersz nie opuszcza mojej głowy. Władysław Broniewski i "Bagnet na broń".

Bagnet na broń

Kie­dy przyj­dą pod­pa­lić dom,

ten, w któ­rym miesz­kasz - Pol­skę,

kie­dy rzu­cą przed sie­bie grom

kie­dy runą że­la­znym woj­skiem

i pod drzwia­mi sta­ną, i nocą

kol­ba­mi w drzwi za­ło­mo­cą -

ty, ze snu pod­no­sząc skroń,

stań u drzwi.

Ba­gnet na broń!

Trze­ba krwi!

Są w oj­czyź­nie ra­chun­ki krzywd,

obca dłoń ich też nie prze­kre­śli,

ale krwi nie od­mó­wi nikt:

wy­są­czy­my ją z pier­si i z pie­śni.

Cóż, że nie­raz sma­ko­wał gorz­ko

na tej zie­mi wię­zien­ny chleb?

Za tę dłoń pod­nie­sio­ną nad Pol­ską-

kula w łeb!

Ognio­mi­strzu i serc, i słów,

po­eto, nie w pie­śni tro­ska.

Dzi­siaj wiersz-to strze­lec­ki rów,

okrzyk i roz­kaz:

Ba­gnet na broń!

Ba­gnet na broń!

A gdy­by umie­rać przy­szło,

przy­po­mni­my, co rzekł Cam­bron­ne,

i po­wie­my to samo nad Wi­słą.