inspiracja do własnych obserwacji

Noah Strycker, Rzecz o ptakach

Noah Strycker to amerykański przyrodnik, podróżnik i współredaktor magazynu Birding. Można zatem śmiało powiedzieć, że wie, o czym pisze. Rzecz o ptakach to publikacja, która powinna zadowolić każdego czytelnika. Myślę, że znajdzie w niej coś dla siebie i ten, który zajmuje się ornitologią czy to zawodowo czy amatorsko, ale też ten, kto jest w ptasim temacie totalnym laikiem (tak jak ja).

Książka podzielona jest na trzy części: ciało, umysł, duch. Każda część podzielona jest na kilka rozdziałów, których bohaterami są wybrane gatunki ptaków. Całość to świetnie podana lekcja biologii. Nie brak odwołań do licznych badań czy opisów kilku eksperymentów, niestety nie zawsze etycznych. Nie brak też wspomnień samego autora, który ciekawy był ptaków i nie stronił od własnych obserwacji jeszcze jako całkiem młodziutki człowiek. Dopowiem tylko, że owe wspomnienia pokazują niezwykłe poczucie humoru i kreatywność autora oraz niezwykłą cierpliwość i wyrozumiałość jego rodziców.

A kim są bohaterowie? W pierwszej części pojawiają się gołębie (świetni nawigatorzy), szpaki (tworzące swój klucz z matematyczną wręcz dokładnością), sępniki różogłowe, sowy śnieżne (szok ile lemingów musi zjeść dorosła sowa śnieżna, aby tylko utrzymać się przy życiu) i kolibry (przeżyłam kolejny szok po przeczytaniu, jaką kruszynką jest ten ptaszek i że nocą przechodzi w stan odrętwienia bliski śmierci). Dla mnie zwycięzcą tej części jest zdecydowanie koliber.

Część druga należy do pingwinów (kogo i czego boją się najbardziej i jakie środki zachowawcze stosują?), papug (śpiewające papugi nie bez powodu zrobiły karierę na youtube), kur (tak, kury domowe, okazuje się, że też mogą być podmiotem ciekawych obserwacji i wniosków z nich płynących) i orzechówek (cóż za pamięć!). Tę część bezsprzecznie skradły pingwiny.

I w końcu część trzecia, w której autor zaprasza nas do świata srok (naprawdę nie doceniałam do tej pory ich inteligencji, poczucia humoru i … złośliwości), altanników (to tacy ptasi artyści), chwostek (doskonały przykład współpracy opartej na zasadzie wzajemności) i albatrosów (po wieloletnim życiu w samotności w końcu nadchodzi czas na nowy etap, jakim jest życie towarzyskie, by w końcu stworzyć wieloletni związek, w którym nie brak czułości). Tu miałam dylemat, ale jednak zwyciężyły sroki.

Ta książka to świetny początek odkrywania ptaków czy rozszerzania swojej wiedzy o ptakach, a nawet inspiracja do własnych obserwacji. I wcale nie musimy ruszać na dalekie wyprawy ładując do plecaka specjalistyczny sprzęt. Czasem wystarczy po prostu rozejrzeć się w koło siebie, aby dostrzec ptasich sąsiadów. I już nic nie stoi na przeszkodzie podglądania ich zachowań, które potrafią być zaskakujące i fascynujące.

Przy okazji recenzji tej książki chciałabym przypomnieć o naszym rodzimym autorze, którego ptaki tak bardzo oczarowały, że postanowił przelać swoje wrażenia z obserwacji na papier. Mowa o Stanisławie Łubieńskim i jego Dwunastu srokach za ogon. Recenzję możecie znaleźć TU